-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Greek (OT) Septuagint -
-
37
|Esdras 22:37|
επι πυλης του αιν κατεναντι αυτων ανεβησαν επι κλιμακας πολεως δαυιδ εν αναβασει του τειχους επανωθεν του οικου δαυιδ και εως πυλης του υδατος κατα ανατολας
-
38
|Esdras 22:38|
και περι αινεσεως η δευτερα επορευετο συναντωσα αυτοις και εγω οπισω αυτης και το ημισυ του λαου επανω του τειχους υπερανω του πυργου των θεννουριμ και εως του τειχους του πλατεος
-
39
|Esdras 22:39|
και υπερανω της πυλης εφραιμ και επι πυλην της ισανα και επι πυλην την ιχθυηραν και πυργω ανανεηλ και εως πυλης της προβατικης και εστησαν εν πυλη της φυλακης
-
40
|Esdras 22:40|
και εστησαν αι δυο της αινεσεως εν οικω του θεου και εγω και το ημισυ των στρατηγων μετ' εμου
-
41
|Esdras 22:41|
και οι ιερεις ελιακιμ μαασιας βενιαμιν μιχαιας ελιωηναι ζαχαριας ανανιας εν σαλπιγξιν
-
42
|Esdras 22:42|
και μαασιας και σεμειας και ελεαζαρ και οζι και ιωαναν και μελχιας και αιλαμ και εζουρ και ηκουσθησαν οι αδοντες και επεσκεπησαν
-
43
|Esdras 22:43|
και εθυσαν εν τη ημερα εκεινη θυσιασματα μεγαλα και ηυφρανθησαν οτι ο θεος ηυφρανεν αυτους μεγαλως και αι γυναικες αυτων και τα τεκνα αυτων ηυφρανθησαν και ηκουσθη η ευφροσυνη εν ιερουσαλημ απο μακροθεν
-
44
|Esdras 22:44|
και κατεστησαν εν τη ημερα εκεινη ανδρας επι των γαζοφυλακιων τοις θησαυροις ταις απαρχαις και ταις δεκαταις και τοις συνηγμενοις εν αυτοις αρχουσιν των πολεων μεριδας τοις ιερευσι και τοις λευιταις οτι ευφροσυνη ην εν ιουδα επι τους ιερεις και επι τους λευιτας τους εστωτας
-
45
|Esdras 22:45|
και εφυλαξαν φυλακας θεου αυτων και φυλακας του καθαρισμου και τους αδοντας και τους πυλωρους ως εντολαι δαυιδ και σαλωμων υιου αυτου
-
46
|Esdras 22:46|
οτι εν ημεραις δαυιδ ασαφ απ' αρχης πρωτος των αδοντων και υμνον και αινεσιν τω θεω
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva