-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Darby -
-
27
|2 Samuel 14:27|
Et il naquit à Absalom trois fils, et une fille, qui avait nom Tamar, et elle était une femme belle de visage.
-
28
|2 Samuel 14:28|
Et Absalom habita deux années entières à Jérusalem sans voir la face du roi.
-
29
|2 Samuel 14:29|
Et Absalom envoya vers Joab pour l'envoyer auprès du roi; et Joab ne voulut pas venir vers lui; et il envoya encore pour la seconde fois, et il ne voulut pas venir.
-
30
|2 Samuel 14:30|
Alors Absalom dit à ses serviteurs: Voyez, le champ de Joab est auprès du mien; il y a de l'orge, allez et mettez-y le feu. Et les serviteurs d'Absalom mirent le feu au champ.
-
31
|2 Samuel 14:31|
Alors Joab se leva et vint vers Absalom dans la maison, et lui dit: Pourquoi tes serviteurs ont-ils mis le feu à mon champ?
-
32
|2 Samuel 14:32|
Et Absalom dit à Joab: Voici, j'ai envoyé vers toi, disant: Viens ici, et je t'enverrai vers le roi, pour lui dire: Pourquoi suis-je venu de Gueshur? il serait bon pour moi d'y être encore. Et maintenant, que je voie la face du roi; et s'il y a de l'iniquité en moi, qu'il me fasse mourir.
-
33
|2 Samuel 14:33|
Et Joab vint vers le roi et le lui rapporta. Et le roi appela Absalom, et il vint vers le roi et se prosterna le visage contre terre devant le roi, et le roi baisa Absalom.
-
1
|2 Samuel 15:1|
Et il arriva, après cela, qu'Absalom se procura des chars et des chevaux, et cinquante hommes qui couraient devant lui.
-
2
|2 Samuel 15:2|
Et Absalom se levait de bonne heure, et se tenait à côté du chemin de la porte; et tout homme qui avait une cause qui l'obligeât d'aller vers le roi pour un jugement, Absalom l'appelait, et disait: De quelle ville es-tu? Et il disait: Ton serviteur est de l'une des tribus d'Israël.
-
3
|2 Samuel 15:3|
Et Absalom lui disait: Vois, tes affaires sont bonnes et justes, mais tu n'as personne pour les entendre de la part du roi.
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 25-28
10 de junho LAB 527
MEU MUNDO NÃO É AQUI
JÓ 25-28
“Pelo Deus vivo, que me negou justiça, pelo Todo poderoso, que deu amargura à minha alma, enquanto eu tiver vida em mim, o sopro de Deus em minhas narinas, meus lábios não falarão maldade, e minha língua não proferirá nada que seja falso. Nunca darei razão a vocês [para me acusarem]! Minha integridade não negarei jamais, até à morte. Manterei minha retidão, e nunca a deixarei enquanto eu viver, a minha consciência não me repreenderá” (Jó 27:1-6).
Quem disse isso? O grande Jó. Destaquei esse trecho da leitura porque, para mim, ele é demais. Pense: um seguidor de Deus, sofrendo, na pior das desgraças, sem saber para onde foi a justiça do Senhor, ter a coragem de olhar para o Céu e dizer: “Deus, ainda que o Senhor me mate, é em Ti que eu vou continuar colocando a minha esperança”?
Isso que é fé. Porque quando alguém passa por uma dificuldade, ora e tem sua oração respondida, não tem tanta fé assim. O mundo hoje anda tão longe de compreender o que é fé, que pensa que o “máximo da fé” seria: está desempregado? Bate o joelho no chão e pede um emprego para o Senhor. Daí a oração é respondida e o emprego aparece. Oh! Isso que é fé! Está doente? Faz uma oração e vem a cura! Oh! Que fé! Está precisando de dinheiro? Pede para Deus e a grana aparece. Oh!... Fé? Fé ou presunção? Fé ou teologia da prosperidade? Fé ou mercadologia da religião? Fé ou falta de compreensão bíblica?
Quando é preciso ter mais fé: orar para um paralítico levantar-se e sair andando, em nome de Jesus, e vê-lo sair andando ou orar para um paralítico levantar-se, em nome de Jesus, e não vê-lo sair andando e ainda assim continuar crendo em Jesus? Percebe como nossa noção de fé tem sido deturpada?
Então, permita-me repetir o trecho destacado que estampa, de forma grandiosa, a fé desse homem: “Pelo Deus vivo, que me negou justiça, pelo Todo poderoso, que deu amargura à minha alma, enquanto eu tiver vida em mim, o sopro de Deus em minhas narinas, meus lábios não falarão maldade, e minha língua não proferirá nada que seja falso. Nunca darei razão a vocês [para me acusarem]! Minha integridade não negarei jamais, até à morte. Manterei minha retidão, e nunca a deixarei enquanto eu viver, a minha consciência não me repreenderá.”
Fé é a ponte que nos liga desta vida para a vida eterna. É a convicção de que nosso CÉU PODE COMEÇAR AQUI, MAS QUE NOSSO MUNDO, ABSOLUTAMENTE, NÃO É AQUI.
Nosso destino é o Céu!
Valdeci Júnior
Fátima Silva