-
-
Kutsal İncil -
-
21
|Joel 2:21|
‹‹Ey toprak, korkma, sevinçle coş!
Çünkü RAB büyük işler yaptı.
-
22
|Joel 2:22|
Ey kır hayvanları, korkmayın!
Çünkü otlaklar yeşeriyor. Ağaçlar meyvelerini yükleniyor,
İncir ağaçları, asmalar ürünlerini veriyor.
-
23
|Joel 2:23|
Ey Siyon halkı,
Tanrınız RABde sevinç bulun, coşun. İlk yağmuru size tam ölçüsüyle veriyor;
Daha önce olduğu gibi, İlk ve son yağmurları yağdırıyor. geçiyor. doğruluğu öğretecek olan öğretmeni veriyor››.
-
24
|Joel 2:24|
Harman yeri tahılla dolacak.
Şarap ve zeytinyağı tekneleri taşacak.
-
25
|Joel 2:25|
Üzerinize gönderdiğim büyük çekirge ordusunun,
Olgunlaşmış ve yumurtadan yeni çıkmış çekirgenin, Yavrunun ve genç çekirgenin
Size kaybettirdiği yılları geri vereceğim.
-
26
|Joel 2:26|
Bol bol yiyip doyacak
Ve sizin için harikalar yaratan Tanrınız RABbin adını öveceksiniz.
Halkım bir daha utandırılmayacak.
-
27
|Joel 2:27|
Bileceksiniz ki, İsrail halkının arasındayım,
Tanrınız RAB benim, başka biri yok. Halkım bir daha utandırılmayacak.››
-
28
|Joel 2:28|
‹‹Ondan sonra bütün insanların üzerine
Ruhumu dökeceğim. Oğullarınız, kızlarınız peygamberlikte bulunacaklar.
Yaşlılarınız düşler, Gençleriniz görümler görecek.
-
29
|Joel 2:29|
O günler kadın, erkek kullarınızın üzerine de Ruhumu dökeceğim.
-
30
|Joel 2:30|
Göklerde ve yeryüzünde,
Kan, ateş ve duman sütunlarından belirtiler göstereceğim.
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva