-
-
Kutsal İncil -
-
1
|Naum 2:1|
Saldırı altındasın, ey Ninova, surlarını koru,
Yolu gözle, belini doğrult, topla bütün gücünü.
-
2
|Naum 2:2|
Çünkü RAB Yakupun soyunu
İsrailin eski görkemine kavuşturacak; Düşmanları onları perişan edip asmalarını harap etmiş olsa bile.
-
3
|Naum 2:3|
Askerlerinin kalkanları kıpkızıl,
Yiğitler allar kuşanmış. Savaş arabalarının demirleri hazırlık günü nasıl da parıldıyor!
Çam mızraklar sallanıyor havada.
-
4
|Naum 2:4|
Sokaklardan fırtına gibi geçiyor savaş arabaları,
Meydanlardan koşuşuyorlar her yöne, Şimşek gibi seğirtiyorlar.
Görünüşleri meşalelerden farksız.
-
5
|Naum 2:5|
Ninova Kralı topluyor seçkin askerlerini,
Ama sendeliyorlar yolda. Saldıranlar kent surlarına doğru seğirtiyor,
Siperler kuruluyor.
-
6
|Naum 2:6|
Irmakların kapıları açıldı
Ve yerle bir oldu saray.
-
7
|Naum 2:7|
Tanrının dediği oldu, soyup götürdüler kenti.
Güvercinler gibi inliyor kadın köleler, Göğüslerini döverek.
-
8
|Naum 2:8|
Kaçıp gidiyor Ninova halkı,
Boşalan bir havuzun suyu gibi, ‹‹Durun, durun!›› diye bağırıyorlar,
Ama geri dönüp bakan yok.
-
9
|Naum 2:9|
Yağmalayın altınını, gümüşünü,
Yok servetinin sonu. Her tür değerli eşyayla dolup taşıyor.
-
10
|Naum 2:10|
Yıkıldı, yerle bir oldu, viraneye döndü Ninova.
Eriyor yürekler, Bükülüyor dizler, titriyor bedenler,
Herkesin beti benzi soluyor.
-
-
Sugestões

Clique para ler Gênesis 12-15
04 de janeiro LAB 370
DESDE QUANDO?
Gênesis 12-15
De Martinho Lutero, herdamos a doutrina da justificação pela fé. Ele aprendeu isso nos escritos de Paulo. Mas o apóstolo buscou tal ensinamento junto à cruz. Então, onde tudo começou?
Abraão viveu no tempo do Velho Testamento. Será que ele foi salvo pela Lei? Pelo contrário! Não foi justificado por suas obras, mas porque creu. “Pois que diz a Escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi imputado para justiça. Mas, ao que não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça” (Romanos 4:3 e 5; Gálatas 3:6; Tiago 2:23; cf. Gênesis 15:6).
Um soldado do exército imperial estava condenado a morrer. A mãe daquele oficial, em lágrimas, aos pés do imperador, rogou-lhe para que seu filho fosse perdoado. Napoleão Bonaparte, de pronto, negou, porque se tratava de um reincidente e era por isso que a justiça exigia a execução do réu.
Desesperada, a mãe tentou argumentar dizendo-lhe:
- Mas não estou pedindo justiça para o meu filho, ó grande. O que peço é misericórdia, senhor, misericórdia!
O monarca replicou:
- Ele não merece misericórdia.
Ela, porém insistiu suplicando:
- Sim senhor, disso eu sei. Se ele a merecesse, não seria misericórdia, seria justiça.
Essa verdade tocou o coração do imperador, e ele respondeu:
- Concederei a seu filho minha misericórdia.
“Se tu tivesses feito uma lista dos nossos pecados, quem escaparia da condenação? Mas tu nos perdoas, e por isso nós te tememos... ponha a sua esperança no Deus Eterno porque o seu amor é fiel, e ele sempre está disposto a salvar” (Salmo 130:3-7 - BLH). Apenas confesse seus pecados a Deus, pois “se confessarmos os nossos pecados, ele é fiel e justo para nos perdoar os pecados e nos purificar de toda injustiça” (1João 1:9).
A obra de Jesus, consumada na cruz, satisfez plenamente a justiça de Deus. Se você aceitá-la, alcançará misericórdia e perdão.
“Porque Cristo, quando nós ainda éramos fracos, morreu a seu tempo pelos ímpios. Dificilmente, alguém morreria por um justo; pois poderá ser que pelo bom alguém se anime a morrer. Mas Deus prova o seu próprio amor para conosco pelo fato de ter Cristo morrido por nós, sendo nós ainda pecadores” (Romanos 5:6-8).
Resumindo, justificação pela fé é, em Seu infinito amor e misericórdia, Deus fazendo a Jesus “pecado por nós; para que, nEle, fôssemos feitos justiça de Deus” (2Coríntios 5:21). Através da fé em Cristo, os corações são preenchidos pelo Espírito Santo. Por meio dessa mesma fé, dom da graça de Deus (Romanos 12:3; Efésios 2:8), os pecadores arrependidos são considerados justos (Romanos 3:28). A salvação sempre aconteceu assim.
Valdeci Júnior
Fátima Silva