-
-
Suomen Raamattuopisto (1776) -
-
11
|Habacuque 3:11|
Aurinko ja kuu seisoivat siallansa; sinun nuoles menivät kirkkaudella, ja sinun sauvas pitkäisen leimauksella.
-
12
|Habacuque 3:12|
Sinä tallasit maan vihassas, ja survoit rikki pakanat hirmuisuudessas.
-
13
|Habacuque 3:13|
Sinä läksit kansaas auttamaan, auttamaan voideltus kanssa; sinä särjit jumalattomain huoneessa, ja paljastit perustukset, kaulaan asti, Sela!
-
14
|Habacuque 3:14|
Jospa sinä vielä kiroisit pään valtikkaa kylinensä! jotka tulevat niinkuin tuulispää minua hajoittamaan, ja iloitsevat niinkuin he olisivat köyhän syöneet salaisesti.
-
15
|Habacuque 3:15|
Sinä ajoit hevosillas meressä suurten vetten loassa.
-
16
|Habacuque 3:16|
Että minä sen kuulen, niin minun sydämeni murehtii, minun huuleni värisevät huudosta; märkä on mennyt minun luihini, minä olen murheellinen minussani; jospa minä saisin levätä vaivani ajallla, kuin me menemme sen kansan tykö, joka sotii meitä vastaan.
-
17
|Habacuque 3:17|
Sillä ei fikunapuun pidä vihoittaman eikä viinapuussa pidä hedelmää oleman: öljypuiden työ vilpistelee, ja ei pellot anna elatusta; ja lampaat pitää pihatosta karkoitettaman, eikä karjaa pidä navetassa oleman.
-
18
|Habacuque 3:18|
Mutta minä iloitsen Herrassa, ja riemuitsen Jumalassa minun lunastajassani.
-
19
|Habacuque 3:19|
Herra, Herra on minun voimani, joka asettaa minun jalkani niinkuin peuran jalat, ja vie minun korkialle, niin että minä soitan kanteleitani.
-
-
Sugestões

Clique para ler Isaías 24-26
29 de julho LAB 576
O APOCALIPSE DE ISAÍAS
Isaías 24-26
É um prazer muito grande, mais uma vez, poder escrever sobre o que a Bíblia tem de bom para nós, como sendo nossa mensagem do dia. Neste dia, deveremos ler os capítulos 24-26 de Isaías, mas quero pedir licença a você para comentar, também, o capítulo 27. É que quando estudamos a Bíblia de forma teológica, fazemos algumas divisões de texto um tanto peculiares, de acordo com uma lógica de interpretação dele, ajudando na compreensão do texto bíblico. Se observar aí na sua Bíblia, verá que Isaías 24-27 formam um bloco que possui algo em comum.
Diferentemente do que vimos nos capítulos anteriores, esses não concernem a nenhuma nação em particular, mas sim, ao mundo todo que está sob a ira de Deus. É nessa seção que se encontra, pela primeira vez, a doutrina da ressurreição final. Um detalhe interessante também, nesse bloco de texto, é que existe um uso mais abundante de figuras simbólicas, como leviatã, dragão, etc. E tem uma verdadeira transição de estilo de texto, que vai de uma literatura profética para apocalíptica. É gradual, mas existe. Então, nesses capítulos, temos, também, um estilo de texto apocalíptico.
Alguns questionam: “Será que poderíamos chamar essa seção de o “apocalipse de Isaías”?” Querer chamá-lo assim tem um valor relativo. Por exemplo: alguns teólogos objetam que, em Isaías 24:21, temos uma referência aos “anjos patronos das nações”, que é um conceito que aparece em outros livros apocalípticos que foram escritos mais tarde. Mas essa objeção é sem valor porque, nesse verso, só fala de hostes celestes e nada mais. Então, aqui encontramos alguns pontos apocalípticos, mas não um único tipo de literatura.
Veja que em Isaías 24:27 é a Assíria, e não a Babilônia, que é mencionada como o país de exílio. E por aí já vemos que essa parte do livro de Isaías, pelo menos, foi escrita numa data qualquer que se encaixe no tempo em que a Assíria ainda era a maior ameaça contra os judeus.
Mas indo para uma parte mais prática do nosso resumo desses capítulos da Bíblia, das ideias principais dessa parte das Escrituras, gostaria de destacar o seguinte:
Todas as pessoas que existem espalhadas por este mundo serão recolhidas, uma por uma. E cada uma é convidada a fazer as pazes com Deus. A morte será destruída, para sempre. E, último destaque, o planeta Terra, que está poluído pelas consequências dos pecados dos seres humanos, na consumação final, será purificado e restaurado. A boa notícia é que viveremos em um lugar onde não precisaremos mais ter medo, dor, angústia, ansiedade, decepção, estresse, mágoas, etc.
Então, lhe desejo essa esperança.
Valdeci Júnior
Fátima Silva