-
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
11
|Joel 2:11|
ויהוה נתן קולו לפני חילו כי רב מאד מחנהו כי עצום עשׁה דברו כי גדול יום יהוה ונורא מאד ומי יכילנו
-
12
|Joel 2:12|
וגם עתה נאם יהוה שׂבו עדי בכל לבבכם ובצום ובבכי ובמספד
-
13
|Joel 2:13|
וקרעו לבבכם ואל בגדיכם ושׂובו אל יהוה אלהיכם כי חנון ורחום הוא ארך אפים ורב חסד ונחם על הרעה
-
14
|Joel 2:14|
מי יודע ישׂוב ונחם והשׂאיר אחריו ברכה מנחה ונסך ליהוה אלהיכם
-
15
|Joel 2:15|
תקעו שׂופר בציון קדשׂו צום קראו עצרה
-
16
|Joel 2:16|
אספו עם קדשׂו קהל קבצו זקנים אספו עוללים וינקי שׂדים יצא חתן מחדרו וכלה מחפתה
-
17
|Joel 2:17|
בין האולם ולמזבח יבכו הכהנים משׂרתי יהוה ויאמרו חוסה יהוה על עמך ואל תתן נחלתך לחרפה למשׂל בם גוים למה יאמרו בעמים איה אלהיהם
-
18
|Joel 2:18|
ויקנא יהוה לארצו ויחמל על עמו
-
19
|Joel 2:19|
ויען יהוה ויאמר לעמו הנני שׂלח לכם את הדגן והתירושׂ והיצהר ושׁבעתם אתו ולא אתן אתכם עוד חרפה בגוים
-
20
|Joel 2:20|
ואת הצפוני ארחיק מעליכם והדחתיו אל ארץ ציה ושׂממה את פניו אל הים הקדמני וספו אל הים האחרון ועלה באשׂו ותעל צחנתו כי הגדיל לעשׁות
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 29-31
11 de junho LAB 528
EU NÃO ME ENVERGONHO EM CRER
JÓ 29-31
“Como é bom ser cristão, quando tudo está bem pro seu lado...” É assim que canta Luiz Cláudio. “Os amigos, sorrindo, lhe abraçam, e estão com você”, e por aí vai... “Mas se tudo se vai para sempre, inclusive os amigos, e a doença lhe aflige e a fama já não mais existe, é mais fácil agora afastar-se de Deus, no momento de tanta aflição...” Por quê?
Antes de falar sobre o porquê, quero chamar sua atenção para ver a imagem, a estampa, o vídeo do áudio dessa música que mencionei. Mas não é no youtube, nem na televisão, nem no computador. É na leitura bíblica de hoje! Só que tem uma variante. Quando Jó estava bem, era fácil servir a Deus. Quando ficou doente, pobre e sem amigos, servir a Deus ficou difícil até para sua mulher, que mandou ele amaldiçoá-Lo e morrer, e para seus amigos, que passaram a falar um tanto de heresias.
Em Jó 29, ele fala que sente muita saudade de quando ia à porta da cidade, se assentava na praça pública e quando os jovens e pessoas idosas iam passando e o viam, ficavam em pé, diante dele, de mão boca, em silêncio, só o ouvindo falar. Ser cristão nessas horas é uma maravilha. Mas, no capítulo 30, Jó diz: “Mas agora eles zombam de mim”. “Virei piadinha para eles.”
E o que fazer quando viramos piada? Se Jó se encaixasse no perfil de crente descrito na música do cantor Luiz Cláudio, ele teria concordado com as ideias malucas dos amigos e esposa. Mas isso não aconteceu. Na leitura de hoje, terminam as palavras de Jó e o mais fantástico é que ele continua firme e perseverante na sua fé. Então, pensando nisso, resolvi escrever um poema sobre sentir vergonha ou não daquilo que se crê. Posso compartilhá-lo com você?
EU NÃO ME ENVERGONHO EM CRER
Esse era o sentimento de Jó. Eu também penso assim. E você? O que tem feito com sua fé?
Valdeci Júnior
Fátima Silva