-
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
1
|Daniel 1:1|
בשׂנת שׂלושׂ למלכות יהויקים מלך יהודה בא נבוכדנאצר מלך בבל ירושׂלם ויצר עליה
-
2
|Daniel 1:2|
ויתן אדני בידו את יהויקים מלך יהודה ומקצת כלי בית האלהים ויביאם ארץ שׂנער בית אלהיו ואת הכלים הביא בית אוצר אלהיו
-
3
|Daniel 1:3|
ויאמר המלך לאשׂפנז רב סריסיו להביא מבני ישׁראל ומזרע המלוכה ומן הפרתמים
-
4
|Daniel 1:4|
ילדים אשׂר אין בהם כל מאום וטובי מראה ומשׁכילים בכל חכמה וידעי דעת ומביני מדע ואשׂר כח בהם לעמד בהיכל המלך וללמדם ספר ולשׂון כשׁדים
-
5
|Daniel 1:5|
וימן להם המלך דבר יום ביומו מפת בג המלך ומיין משׂתיו ולגדלם שׂנים שׂלושׂ ומקצתם יעמדו לפני המלך
-
6
|Daniel 1:6|
ויהי בהם מבני יהודה דניאל חנניה מישׂאל ועזריה
-
7
|Daniel 1:7|
וישׁם להם שׁר הסריסים שׂמות וישׁם לדניאל בלטשׂאצר ולחנניה שׂדרך ולמישׂאל מישׂך ולעזריה עבד נגו
-
8
|Daniel 1:8|
וישׁם דניאל על לבו אשׂר לא יתגאל בפתבג המלך וביין משׂתיו ויבקשׂ משׁר הסריסים אשׂר לא יתגאל
-
9
|Daniel 1:9|
ויתן האלהים את דניאל לחסד ולרחמים לפני שׁר הסריסים
-
10
|Daniel 1:10|
ויאמר שׁר הסריסים לדניאל ירא אני את אדני המלך אשׂר מנה את מאכלכם ואת משׂתיכם אשׂר למה יראה את פניכם זעפים מן הילדים אשׂר כגילכם וחיבתם את ראשׂי למלך
-
-
Sugestões

Clique para ler Josué 22-24
13 de março LAB 438
RECADO FINAL
Josué 22-24
No momento em que sentei para pensar o que iria comentar sobre a leitura de hoje, eu estava viajando, depois de ter participado de um belo acampamento de jovens cristãos que aconteceu em um lugar bem retirado, longe da minha casa. Para ser mais exato, foram 16 horas de viagem, incluindo avião.
Você sabe que os cristãos têm o costume de, na época do carnaval, sair para algum lugar retirado, para fugir da bagunça que acontece na cidade e, ao mesmo tempo, aproveitar o tempo para enriquecer o relacionamento com Deus e o relacionamento com os amigos?
Fui a um lugar assim. Na realidade, fui para dirigir o acampamento de verão e fazer as palestras devocionais. Para mim, quando dirijo um acampamento assim, o momento mais forte é o da última palestra, no último dia. É interessante, pois sinto uma alegria muito grande pelo senso de missão cumprida, mas, ao mesmo tempo, uma tristeza bem marcante, pelo fato de que o acampamento está acabando e preciso me despedir dos acampantes a quem me apeguei e me ensinaram tanto. Nesse momento de sentimentos mistos, aproveito a oportunidade para dar o meu recado final.
Você quer saber como é? É só pensar na força dessa expressão: RECADO FINAL. Como deve ser um recado final? Imagine que você tivesse a responsabilidade de, em um lugar deserto, desprotegido, longe da civilização moderna, para onde Deus tenha conduzido Seu povo, para ficarem acampados, perante homens, mulheres e crianças, longe das influências pagãs e, ao mesmo tempo, necessitados de serem educados nos mais nobres assuntos, inclusive espirituais e de preparo para a vida eterna, ser o seu lÃder espiritual: a pessoa que guiaria essas pessoas. O que faria? Ao se colocar perante esse povo para despedir-se e dar o recado final, o que você diria? Pense: dois milhões de pessoas olhando para você, esperando para saber quais seriam suas últimas e mais importantes palavras...
O acampamento que dirigi não tinha dois milhões de pessoas. O retiro de verão onde fiz as palestras foi bem mais simples que o acampamento do pastor da nossa leitura de hoje. Nesse lugar, o clima era esse que descrevi acima. E a responsabilidade daquele pastor era muito séria. Seu recado seria muito importante, mas não seria apenas para dois milhões de pessoas. Espero que você seja esperto o suficiente para conseguir participar desse recado final também. Quer saber o endereço do acampamento? Então, abra o seu guia de acampante em Josué 22-24, porque o recado é tão importante que se tornou um trecho das Escrituras eternas de Deus para que, através dele, você seja salvo.
Aproveite a oportunidade!
Valdeci Júnior
Fátima Silva