-
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
16
|Esdras 8:16|
ואשׂלחה לאליעזר לאריאל לשׂמעיה ולאלנתן וליריב ולאלנתן ולנתן ולזכריה ולמשׂלם ראשׂים וליויריב ולאלנתן מבינים
-
17
|Esdras 8:17|
ואוצאה אותם על אדו הראשׂ בכספיא המקום ואשׁימה בפיהם דברים לדבר אל אדו אחיו הנתונים בכספיא המקום להביא לנו משׂרתים לבית אלהינו
-
18
|Esdras 8:18|
ויביאו לנו כיד אלהינו הטובה עלינו אישׂ שׁכל מבני מחלי בן לוי בן ישׁראל ושׂרביה ובניו ואחיו שׂמנה עשׁר
-
19
|Esdras 8:19|
ואת חשׂביה ואתו ישׂעיה מבני מררי אחיו ובניהם עשׁרים
-
20
|Esdras 8:20|
ומן הנתינים שׂנתן דויד והשׁרים לעבדת הלוים נתינים מאתים ועשׁרים כלם נקבו בשׂמות
-
21
|Esdras 8:21|
ואקרא שׂם צום על הנהר אהוא להתענות לפני אלהינו לבקשׂ ממנו דרך ישׂרה לנו ולטפנו ולכל רכושׂנו
-
22
|Esdras 8:22|
כי בשׂתי לשׂאול מן המלך חיל ופרשׂים לעזרנו מאויב בדרך כי אמרנו למלך לאמר יד אלהינו על כל מבקשׂיו לטובה ועזו ואפו על כל עזביו
-
23
|Esdras 8:23|
ונצומה ונבקשׂה מאלהינו על זאת ויעתר לנו
-
24
|Esdras 8:24|
ואבדילה משׁרי הכהנים שׂנים עשׁר לשׂרביה חשׂביה ועמהם מאחיהם עשׁרה
-
25
|Esdras 8:25|
ואשׂקולה להם את הכסף ואת הזהב ואת הכלים תרומת בית אלהינו ההרימו המלך ויעציו ושׁריו וכל ישׁראל הנמצאים
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva