-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
6
|Josué 22:6|
ויברכם יהושׂע וישׂלחם וילכו אל אהליהם
-
7
|Josué 22:7|
ולחצי שׂבט המנשׂה נתן משׂה בבשׂן ולחציו נתן יהושׂע עם אחיהם מעבר הירדן ימה וגם כי שׂלחם יהושׂע אל אהליהם ויברכם
-
8
|Josué 22:8|
ויאמר אליהם לאמר בנכסים רבים שׂובו אל אהליכם ובמקנה רב מאד בכסף ובזהב ובנחשׂת ובברזל ובשׁלמות הרבה מאד חלקו שׂלל איביכם עם אחיכם
-
9
|Josué 22:9|
וישׂבו וילכו בני ראובן ובני גד וחצי שׂבט המנשׂה מאת בני ישׁראל משׂלה אשׂר בארץ כנען ללכת אל ארץ הגלעד אל ארץ אחזתם אשׂר נאחזו בה על פי יהוה ביד משׂה
-
10
|Josué 22:10|
ויבאו אל גלילות הירדן אשׂר בארץ כנען ויבנו בני ראובן ובני גד וחצי שׂבט המנשׂה שׂם מזבח על הירדן מזבח גדול למראה
-
11
|Josué 22:11|
וישׂמעו בני ישׁראל לאמר הנה בנו בני ראובן ובני גד וחצי שׂבט המנשׂה את המזבח אל מול ארץ כנען אל גלילות הירדן אל עבר בני ישׁראל
-
12
|Josué 22:12|
וישׂמעו בני ישׁראל ויקהלו כל עדת בני ישׁראל שׂלה לעלות עליהם לצבא
-
13
|Josué 22:13|
וישׂלחו בני ישׁראל אל בני ראובן ואל בני גד ואל חצי שׂבט מנשׂה אל ארץ הגלעד את פינחס בן אלעזר הכהן
-
14
|Josué 22:14|
ועשׁרה נשׁאים עמו נשׁיא אחד נשׁיא אחד לבית אב לכל מטות ישׁראל ואישׂ ראשׂ בית אבותם המה לאלפי ישׁראל
-
15
|Josué 22:15|
ויבאו אל בני ראובן ואל בני גד ואל חצי שׂבט מנשׂה אל ארץ הגלעד וידברו אתם לאמר
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva