-
-
Maori -
-
1
|Amós 2:1|
¶ Ko te kupu tenei a Ihowa: Ka toru nei nga pokanga ketanga o Moapa, ae ra, ka wha, na e kore e whakatahuritia atu e ahau te whiu mona; no te mea nana i tahu nga wheua o te kingi o Eroma hei kotakota.
-
2
|Amós 2:2|
Engari ka tukua atu e ahau he ahi ki Moapa, a ka pau i reira nga whare kingi o Kirioto; a ka mate a Moapa i runga i te ngangau, i te hamama, i te tangi o te tetere.
-
3
|Amós 2:3|
A ka hatepea atu e ahau te kaiwhakawa i roto i a ia, ka patua ratou tahi ko nga rangatira katoa o reira, e ai ta Ihowa.
-
4
|Amós 2:4|
Ko te kupu tenei a Ihowa: Ka toru nei nga pokanga ketanga o Hura, ae ra, ka wha, na e kore e whakatahuritia atu e ahau te whiu mona; no te mea kua whakahawea ratou ki te ture a Ihowa, kihai hoki i pupuri i ana tikanga, a kua meinga ratou e a rato u korero teka kia kotiti ke, i whaia nei e o ratou matua.
-
5
|Amós 2:5|
Engari ka tukua e ahau he ahi ki a Hura, a pau ake i reira nga whare kingi o Hiruharama.
-
6
|Amós 2:6|
Ko te kupu tenei a Ihowa: Ka toru nei nga pokanga ketanga o Iharaira, ae ra, ka wha, na e kore e whakatahuritia atu e ahau te whiu mona; no te mea kua hokona e ratou te tangata tika ki te hiriwa, te rawakore ki nga hu e rua.
-
7
|Amós 2:7|
E minamina ana ratou ki te puehu o te whenua i runga i te mahunga o nga ware: a whakaparoritia ake e ratou te ara o te hunga mahaki: a ka haere te tangata raua ko tona papa ki te kotiro kotahi hei whakapoke i toku ingoa tapu.
-
8
|Amós 2:8|
Na takoto ana ratou ki te taha o nga aata katoa i runga i nga kakahu i homai hei taunaha, a i roto i te whare o to ratou atua kei te inu ratou i te waina a te hunga i whakataua nei te he ki a ratou.
-
9
|Amós 2:9|
¶ Otiia i whakangaromia e ahau te Amori i to ratou aroaro, ko tona roa koia ano kei te roa o te hita, a he kaha ia, pera i nga oki: heoi whakangaromia ana e ahau ona hua i runga, ona pakiaka i raro.
-
10
|Amós 2:10|
I kawea mai ano hoki koutou e ahau i te whenua o Ihipa, a e wha tekau nga tau i arahina ai koutou i te koraha, he mea kia riro mai ai te whenua o te Amori.
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 22-24
09 de junho LAB 526
EU NÃO ENTENDO
JÓ 22-24
Hoje, quero fazer um alerta: nem tudo o que você ler, isoladamente, pode tomar como verdade para sua vida, no sentido de aplicar o texto do jeito que está escrito. Se olhar para o livro de Jó como um todo, ele é excelente para ser aplicado na nossa vida. Porém, em detalhes isolados, é preciso tomar cuidado com a interpretação. Assim como em outras partes, a Bíblia mostra ações que os personagens fizeram, que eram erradas, justamente para não cairmos nos mesmos erros e fazermos as mesmas coisas. Da mesma forma, em Jó, o Livro Sagrado mostra pensamentos dos personagens, que eram errados, com a intenção de relatar os pensamentos errados deles e, também, para não cairmos nos mesmos erros de pensar com os mesmos equívocos.
Em Jó 22, encontramos Elifaz acusando a Jó de pecados específicos. Ele estava mentindo. E como o diabo é o pai da mentira, podemos deduzir que Elifaz estava sendo usado por Satanás. A provação de Jó não foi só por perder os bens materiais, os filhos e a saúde. Também fez parte das suas lutas, o “blá-blá-blá” mentiroso, injusto e acusador daqueles infames e infelizes que se diziam amigos. No entanto, no nível da linguagem e ideias, na realidade, eram verdadeiros inimigos. Elifaz tentou forçar Jó a se sentir culpado para com Deus, e então merecedor daqueles problemas, como se os problemas fossem castigos.
O comentário Bíblico SDABC, pág. 1140, deixa bem claro, que com essa atitude, os amigos de Jó e, especificamente, Elifaz, estavam retratando a Deus de maneira errônea. Então, como iremos formar um conceito do que é ou como é a Divindade a partir de um pensamento herege desse? A Bíblia não é herética, ela mostra o herege. Precisamos tomar os devidos cuidados ao ler a Bíblia para não sermos enganados e não cairmos num erro simplório de uma interpretação de texto mal feita.
Há momentos em que temos de admitir que não existem todas as respostas. Que professor tem mais moral diante dos alunos: aquele que tenta responder todas as perguntas, nem que seja enrolando e saindo pela tangente, ou aquele que responde honestamente o que sabe e é sincero o suficiente para dizer um “não sei”?
No trecho bíblico que estamos lendo, vemos o Bildade, Zofar, Elifaz e Jó discutindo, argumentando. Os amigos sabichões “têm” todas as respostas, mas são os mais burros. Jó, justamente por admitir que não tinha todas as respostas, se saiu como o mais sábio.
Jó não tinha uma compreensão plena daquilo que estava acontecendo. E mesmo sem entender, não se deu por vencido, preferiu confiar em Deus. Confie, você também!
Valdeci Júnior
Fátima Silva