-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
1
|Juízes 17:1|
ויהי אישׂ מהר אפרים ושׂמו מיכיהו
-
2
|Juízes 17:2|
ויאמר לאמו אלף ומאה הכסף אשׂר לקח לך ואתי אלית וגם אמרת באזני הנה הכסף אתי אני לקחתיו ותאמר אמו ברוך בני ליהוה
-
3
|Juízes 17:3|
וישׂב את אלף ומאה הכסף לאמו ותאמר אמו הקדשׂ הקדשׂתי את הכסף ליהוה מידי לבני לעשׁות פסל ומסכה ועתה אשׂיבנו לך
-
4
|Juízes 17:4|
וישׂב את הכסף לאמו ותקח אמו מאתים כסף ותתנהו לצורף ויעשׁהו פסל ומסכה ויהי בבית מיכיהו
-
5
|Juízes 17:5|
והאישׂ מיכה לו בית אלהים ויעשׁ אפוד ותרפים וימלא את יד אחד מבניו ויהי לו לכהן
-
6
|Juízes 17:6|
בימים ההם אין מלך בישׁראל אישׂ הישׂר בעיניו יעשׁה
-
7
|Juízes 17:7|
ויהי נער מבית לחם יהודה ממשׂפחת יהודה והוא לוי והוא גר שׂם
-
8
|Juízes 17:8|
וילך האישׂ מהעיר מבית לחם יהודה לגור באשׂר ימצא ויבא הר אפרים עד בית מיכה לעשׁות דרכו
-
9
|Juízes 17:9|
ויאמר לו מיכה מאין תבוא ויאמר אליו לוי אנכי מבית לחם יהודה ואנכי הלך לגור באשׂר אמצא
-
10
|Juízes 17:10|
ויאמר לו מיכה שׂבה עמדי והיה לי לאב ולכהן ואנכי אתן לך עשׁרת כסף לימים וערך בגדים ומחיתך וילך הלוי
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 35-37
13 de junho LAB 530
O SOFRIMENTO PODE SER UMA DISCIPLINA
JÓ 35-37
Você está lendo direitinho o livro de Jó? Tem sido perseverante em ler os discursos dos quatro amigos e, principalmente ontem e hoje, o discurso do “amigo” Eliú? Porque se não formos perseverantes para, pelo menos, ler a história, é uma vergonha, não é mesmo? Pense na perseverança que Jó teve, ao suportar o sofrimento dele. Ele foi o homem que mais sofreu no mundo, mas que também se tornou símbolo da paciência, pela perseverança que teve em suportar tudo.
Os amigos dele, apesar de ficarem falando muita besteira, também foram perseverantes, coitados! Eles não merecem só a nossa critica, mas merecem também a nossa atenção, porque, apesar dos pesares, eles estavam tentando acertar. Pelo menos, eles estavam ao redor do sorumbático sofredor. Isso já foi uma virtude: aguentar ficar ao lado de Jó.
E nós estamos lendo, especificamente, sobre a última fala de Eliú, que foi o último dos quatro a falar, antes de Deus chegar e se pronunciar naquela discussão. E como as leituras de ontem e de hoje são um discurso só, quero retomar um trecho, que está em Jó 33:14-19, para contextualizar o que quero dizer aqui sobre a leitura de hoje. Assim, faríamos um fechamento sobre essa discussão do sofrimento de Jó.
“Pois a verdade é que Deus fala, ora de um modo, ora de outro, mesmo que o homem não o perceba. Em sonho ou em visão durante a noite, quando o sono profundo cai sobre os homens e eles dormem em suas camas, ele pode falar aos ouvidos deles e aterrorizá-los com advertências, para prevenir o homem das suas más ações e livrá-lo do orgulho, para preservar da cova a sua alma, e a sua vida da espada. Ou o homem pode ser castigado no leito de dor, com os seus ossos em constante agonia.”
Comentando sobre isso, veja o que encontrei no periódico “Jó, sofrimento e restauração”, 3º trimestre de 1980, pág. 75: “Eliú era um jovem insatisfeito tanto com os discursos de Jó como os de seus três amigos. Talvez a maior contribuição de Eliú ao debate é a nova ênfase à ideia de que o sofrimento pode ser disciplina, em vez de punição... O conceito de Eliú sobre o sofrimento considerando-o como disciplina não é novo na história de Jó. É a ênfase que ele dá ao conceito que é nova... [Jó] ...deixou que Eliú realçasse a ideia de que o sofrimento pode ser uma disciplina, antes que uma punição”.
Essa é a grande lição. O sofrimento que nos assola não é de todo mal. O lado bom é que ele nos disciplina.
Valdeci Júnior
Fátima Silva