-
-
Maori -
-
1
|Miquéias 4:1|
¶ Otiia tenei ake kei nga ra whakamutunga ka whakapumautia te maunga i to Ihowa whare ki te tihi o nga maunga, a ka hikitia ki runga ake i nga pukepuke, a ka rere nga iwi ki reira.
-
2
|Miquéias 4:2|
A he maha nga iwi e haere, e mea, Haere mai koutou, tatou ka haere ki runga ki te maunga o Ihowa, ki te whare o te Atua o Hakopa, a mana tatou e whakaako ki ana ara, ka haere hoki tatou i ana huarahi; no te mea ka puta mai te ture i Hiona, te kup u hoki a Ihowa i Hiruharama.
-
3
|Miquéias 4:3|
A ka whakarite whakawa ia i waenganui i nga iwi maha, ka riria hoki e ia te he o nga iwi kaha i tawhiti; a ka patupatua e ratou a ratou hoari hei hea parau, a ratou tao hei mea tapahi manga; e kore tetahi iwi e hapai hoari ki tetahi iwi, a heoi a no ta ratou ako ki te whawhai.
-
4
|Miquéias 4:4|
Engari ka noho ratou, ia tangata, ia tangata, i raro i tana waina, i raro i tana piki; a kahore he tangata hei whakawehi i a ratou: na te mangai hoki o Ihowa o nga mano te korero.
-
5
|Miquéias 4:5|
Ka haere hoki nga iwi katoa, ia tangata, ia tangata, i runga i te ingoa o tona atua, a ka haere tatou i runga i te ingoa o Ihowa, o to tatou Atua a ake ake.
-
6
|Miquéias 4:6|
A taua ra, e ai ta Ihowa, ka huihuia e ahau te wahine e totitoti ana, ka whakaminea te wahine i peia atu, me ia ano i whakatupuria kinotia e ahau;
-
7
|Miquéias 4:7|
A ka meinga e ahau te wahine e totitoti ana hei morehu, me te wahine i maka atu ki tawhiti hei iwi kaha: a ka kingi a Ihowa ki a ratou ki Maunga Hiona aianei a ake tonu atu.
-
8
|Miquéias 4:8|
¶ Na ka tae mai ki a koe, e koe, e te pourewa o te kahui, e te taumaihi o te tamahine a Hiona; ae ra, ka tae mai ki a koe te kingitanga o mua ra, te kingitanga o te tamahine a Hiruharama.
-
9
|Miquéias 4:9|
Na, he aha koe i hamama ai? Kahore ianei he kingi i roto i a koe, kua ngaro ranei tou kaiwhakatakoto whakaaro, i mau pu ai koe i te mamae me te mea he wahine e whanau ana?
-
10
|Miquéias 4:10|
Whakamamae, e ngana kia puta ki waho, e te tamahine a Hiona, kia rite ki te wahine e whanau ana: no te mea ko aianei koe puta ai i roto i te pa, a ka noho ki te parae, a ka tae ki Papurona ra ano; hei reira koe ka whakaorangia; hei reira a Ihowa hoko ai i a koe i te ringa o ou hoariri.
-
-
Sugestões

Clique para ler Esdras 7-10
24 de maio LAB 510
QUEM FOI ESDRAS?
Esdras 07-10
Você lembra que comentei que a leitura do livro de Esdras seria rápida? Hoje, já estamos terminando de ler os últimos capÃtulos.
Neste comentário, quero falar um pouco mais sobre quem foi Esdras. Para tanto, usarei algumas referências bÃblicas da leitura bÃblica de hoje como apoio. Apesar de Esdras ter sido muito importante na época dele, já que marca a transição dos profetas e escribas, posteriormente a isso, as Escrituras não mencionam mais nada acerca dele.
Ele foi um sacerdote dos judeus, na Babilônia, reconhecido como um escriba, um escrivão-secretário muito diligente na lei de Moisés. Esdras era filho de SeraÃas, descendente de Arão. Sua história pública começou quando ele estava entre os cativos, na Babilônia. Ali, ele fez um pedido ao rei da Babilônia para que o permitisse regressar para visitar a Palestina. No capÃtulo 7, a BÃblia fala que Esdras era um homem muito bem preparado.
E através de um decreto do rei Artaxerxes, foi dada a Esdras a autoridade de reorganizar, baseado na lei de Moisés, a comunidade judia que tinha retornado para Judéia e Jerusalém depois do exÃlio deles em Babilônia. Isso aconteceu, segundo podemos comparar em Esdras 7:8, com as datas das olimpÃadas, o cânon de Ptolomeu, os papiros de Elefantina e alguns tabletes cuneiformes de Babilônia, no ano 457 a.C. Sobre esse decreto de Artaxerxes, podemos ver que, com base no que foi mencionado nele, os utensÃlios do templo judaico, que tinham sido confiscados, foram devolvidos e Esdras recebeu prata e ouro dos tesouros do rei.
Dessa forma, Esdras percebeu que Deus estava com ele em tudo o que estava acontecendo. Tanto é que no capÃtulo 8, podemos ver que ele pôs totalmente a sua confiança em Deus e até dispensou que tivesse uma escolta para protegê-lo na viajem para a Palestina.
Outra caracterÃstica interessante em Esdras era a sensibilidade de que o ser humano precisa fazer a sua parte na aliança com Deus. Esse homem de Deus repreendeu os viajantes que estavam retornando quando descobriu que os casamentos deles estavam errados. Muitas vezes, para fazer o bem, é preciso ser radical. E essa foi a postura de Esdras (ver capÃtulo 9). O correto, muitas vezes, dói muito, mas é bom. Esdras 10 mostra isso.
Se Deus permitir que alguma coisa seja tirada de você, não fique triste, revoltado, ou irado, com os punhos cerrados! Fique de mãos abertas, porque provavelmente, o que Deus esteja fazendo é deixar as suas mãos livres, prontas para receber um novo presente que Ele deve estar planejando para lhe dar. Lembre-se de que todas as coisas que possuÃmos são presentes especiais dados pelo Senhor!
Valdeci Júnior
Fátima Silva