-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
73-
Afrikaans (1953) -
-
1
|Salmos 73:1|
'n Psalm van Asaf. Waarlik, God is goed vir Israel, vir die wat rein van hart is.
-
2
|Salmos 73:2|
Maar wat my aangaan, my voete het amper gestruikel, my voetstappe het byna uitgegly.
-
3
|Salmos 73:3|
Want ek was afgunstig op die onsinniges toe ek die voorspoed van die goddelose mense sien.
-
4
|Salmos 73:4|
Want daar is geen kwellings by hulle nie, gesond en vet is hulle liggaam.
-
5
|Salmos 73:5|
In die moeite van sterwelinge is hulle nie, en saam met ander mense word hulle nie geplaag nie.
-
6
|Salmos 73:6|
Daarom is die trots om hulle soos 'n halssieraad, die geweld bedek hulle soos 'n gewaad.
-
7
|Salmos 73:7|
Hulle oë puil uit van vet; die inbeeldinge van die hart loop oor.
-
8
|Salmos 73:8|
Hulle spot en spreek in boosheid verdrukking; hulle spreek uit die hoogte.
-
9
|Salmos 73:9|
Hulle stel hul mond teen die hemel, en hul tong wandel op die aarde.
-
10
|Salmos 73:10|
Daarom draai hulle mense hul hierheen, en waters in volheid word deur hulle geslurp.
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva