-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
148-
Maori -
-
1
|Salmos 148:1|
¶ Whakamoemititia a Ihowa. Whakamoemititia a Ihowa i runga i nga rangi: whakamoemititia ia i nga wahi tiketike.
-
2
|Salmos 148:2|
Whakamoemititia ia, e ana anahera katoa: whakamoemititia ia, e ana mano whaioio.
-
3
|Salmos 148:3|
Whakamoemititia ia, e te ra, e te marama: whakamoemititia ia, e nga whetu whakamarama katoa.
-
4
|Salmos 148:4|
Whakamoemititia ia, e nga rangi o nga rangi, e nga wai hoki o runga atu i nga rangi.
-
5
|Salmos 148:5|
Kia whakamoemititia e ratou te ingoa o Ihowa: nana hoki i whakahau, a kua hanga ratou.
-
6
|Salmos 148:6|
Nana hoki aua mea i whakapumau ake ake: i whakatakotoria e ia he tikanga e kore e taka.
-
7
|Salmos 148:7|
¶ Whakamoemititia a Ihowa, i runga i te whenua, e nga tarakona, e nga rire katoa;
-
8
|Salmos 148:8|
E te kapura, e te whatu; e te hukarere, e te kohu; e te tupuhi, e mahi nei i tana kupu;
-
9
|Salmos 148:9|
E nga maunga, e nga puke katoa; e nga rakau hua, e nga hita katoa;
-
10
|Salmos 148:10|
E nga kirehe, e nga kararehe katoa; e nga mea ngokingoki, e nga manu whai pakau:
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva