-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew Stuttgart Bible without vowels (OT) / Greek Textus Receptus (NT) -
-
1
|2 Crônicas 13:1|
בשׂנת שׂמונה עשׁרה למלך ירבעם וימלך אביה על יהודה
-
2
|2 Crônicas 13:2|
שׂלושׂ שׂנים מלך בירושׂלם ושׂם אמו מיכיהו בת אוריאל מן גבעה ומלחמה היתה בין אביה ובין ירבעם
-
3
|2 Crônicas 13:3|
ויאסר אביה את המלחמה בחיל גבורי מלחמה ארבע מאות אלף אישׂ בחור וירבעם ערך עמו מלחמה בשׂמונה מאות אלף אישׂ בחור גבור חיל
-
4
|2 Crônicas 13:4|
ויקם אביה מעל להר צמרים אשׂר בהר אפרים ויאמר שׂמעוני ירבעם וכל ישׁראל
-
5
|2 Crônicas 13:5|
הלא לכם לדעת כי יהוה אלהי ישׁראל נתן ממלכה לדויד על ישׁראל לעולם לו ולבניו ברית מלח
-
6
|2 Crônicas 13:6|
ויקם ירבעם בן נבט עבד שׂלמה בן דויד וימרד על אדניו
-
7
|2 Crônicas 13:7|
ויקבצו עליו אנשׂים רקים בני בליעל ויתאמצו על רחבעם בן שׂלמה ורחבעם היה נער ורך לבב ולא התחזק לפניהם
-
8
|2 Crônicas 13:8|
ועתה אתם אמרים להתחזק לפני ממלכת יהוה ביד בני דויד ואתם המון רב ועמכם עגלי זהב אשׂר עשׁה לכם ירבעם לאלהים
-
9
|2 Crônicas 13:9|
הלא הדחתם את כהני יהוה את בני אהרן והלוים ותעשׁו לכם כהנים כעמי הארצות כל הבא למלא ידו בפר בן בקר ואילם שׂבעה והיה כהן ללא אלהים
-
10
|2 Crônicas 13:10|
ואנחנו יהוה אלהינו ולא עזבנהו וכהנים משׂרתים ליהוה בני אהרן והלוים במלאכת
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva