-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|2 Timóteo 1:1|
paulos apostolos tsb=iêsou christou a=iêsou dia thelêmatos theou kat epaggelian zôês tês en christô iêsou
-
2
|2 Timóteo 1:2|
timotheô agapêtô teknô charis eleos eirênê apo theou patros kai christou iêsou tou kuriou êmôn
-
3
|2 Timóteo 1:3|
charin echô tô theô ô latreuô apo progonôn en kathara suneidêsei ôs adialeipton echô tên peri sou mneian en tais deêsesin mou nuktos kai êmeras
-
4
|2 Timóteo 1:4|
epipothôn se idein memnêmenos sou tôn dakruôn ina charas plêrôthô
-
5
|2 Timóteo 1:5|
upomnêsin a=labôn tsb=lambanôn tês en soi anupokritou pisteôs êtis enôkêsen prôton en tê mammê sou lôidi kai tê mêtri sou abs=eunikê t=euneikê pepeismai de oti kai en soi
-
6
|2 Timóteo 1:6|
di ên aitian anamimnêskô se anazôpurein to charisma tou theou o estin en soi dia tês epitheseôs tôn cheirôn mou
-
7
|2 Timóteo 1:7|
ou gar edôken êmin o theos pneuma deilias alla dunameôs kai agapês kai sôphronismou
-
8
|2 Timóteo 1:8|
mê oun epaischunthês to marturion tou kuriou êmôn mêde eme ton desmion autou alla sugkakopathêson tô euaggeliô kata dunamin theou
-
9
|2 Timóteo 1:9|
tou sôsantos êmas kai kalesantos klêsei agia ou kata ta erga êmôn alla a=kata tsb=kat idian prothesin kai charin tên dotheisan êmin en christô iêsou pro chronôn aiôniôn
-
10
|2 Timóteo 1:10|
phanerôtheisan de nun dia tês epiphaneias tou sôtêros êmôn tsb=iêsou christou a=iêsou katargêsantos men ton thanaton phôtisantos de zôên kai aphtharsian dia tou euaggeliou
-
-
Sugestões

Clique para ler João 1-3
28 de outubro LAB 667
RESSURREIÇÃO PROFUNDA
Lucas 23-24
Donald Grey Barnhouse estava dirigindo seus filhos até o velório da mãe deles. Num cruzamento da estrada um enorme caminhão passou pela frente deles, temporariamente passando uma grande sombra pelo carro em que estavam. Barnhouse perguntou aos filhos, "Você preferia que a sombra do caminhão ou o próprio caminhão passasse por cima de vocês?" "É claro, a sombra," eles responderam. "É isso que aconteceu conosco," falou Barnhouse. "O falecimento de mamãe é apenas a sombra da morte. O pecador perdido é atropelado pelo próprio caminhão." (Larson, Craig Brian, editor em "Illustrations for Preaching and Teaching from Leadership Journal," Grand Rapids: Baker Book House, 1993, p. 55).
Que garantia temos para dizer isto? Ela está no ponto alto dos dois capítulos que você lê hoje, na sua Bíblia: a ressurreição de Cristo. Don Emmitte, em “Living Illustrations for Effective Preaching” faz lembrar que “se a Páscoa disser qualquer coisa para nós, é que Jesus estará sempre conosco. As pirâmides do Egito são famosas porque abrigaram os corpos mumificados dos antigos reis do Egito. A Catedral de Westminster em Londres é reverenciada porque lá jazem os corpos da nobreza e de Britânicos famosos. O mausoléu de Maomé é notável pelo caixão de pedra e os ossos que contém. O cemitério de Arlington em Washington nos EUA é venerado como o lugar de descanso de muitos Americanos famosos. Mas, o sepulcro de Jesus é famoso, justamente porque está vazio.” Aleluia! Glória a Deus por isso! Esta é a nossa garantia, de que a nossa fé não é vã.
Nos primeiros séculos da era cristã, a borboleta era usada como símbolo da ressurreição. Mas sabemos que isto não é o que melhor simboliza a ressurreição. A marca da ressurreição está nas mãos de Cristo. Percebeu aí na leitura de hoje? As cicatrizes continuam lá, em Suas mãos. Mas... por que?
Se Deus ressuscitou Jesus da morte, por que Ele não restaurou seu corpo? Por que feridas? Por que a marca dos pregos que dava para sentir com as mãos? Será que a palavra do Evangelho está dizendo a nós na nossa espera: "Você não verá a Jesus até enxergar suas feridas"? Para John Vannorsdall, “de alguma forma ou outra, precisamos entender que o Cristo ressuscitado é sempre o Cristo ferido. Vivo, mas, nunca sarado. Livre da morte, mas, marcado para eternidade. Os surdos tem um sinal para Jesus. O dedo do meio de cada mão é colocado na centro da palma da outra mão. Jesus, eles sinalizam, é aquele com as mãos feridas. E quando eles tocam aquele lugar, eles lembram. Eles escutam o nome dEle na sua própria pele”.
Profundo!
Valdeci Júnior
Fátima Silva