-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Efésios 1:1|
paulos apostolos tsb=iêsou christou a=iêsou dia thelêmatos theou tois agiois tois ousin a=[en tsb=en a=ephesô] tsb=ephesô kai pistois en christô iêsou
-
2
|Efésios 1:2|
charis umin kai eirênê apo theou patros êmôn kai kuriou iêsou christou
-
3
|Efésios 1:3|
eulogêtos o theos kai patêr tou kuriou êmôn iêsou christou o eulogêsas êmas en pasê eulogia pneumatikê en tois epouraniois ab=en s=en christô
-
4
|Efésios 1:4|
kathôs exelexato êmas en autô pro katabolês kosmou einai êmas agious kai amômous katenôpion autou en agapê
-
5
|Efésios 1:5|
proorisas êmas eis uiothesian dia iêsou christou eis auton kata tên eudokian tou thelêmatos autou
-
6
|Efésios 1:6|
eis epainon doxês tês charitos autou a=ês tsb=en tsb=ê echaritôsen êmas en tô êgapêmenô
-
7
|Efésios 1:7|
en ô echomen tên apolutrôsin dia tou aimatos autou tên aphesin tôn paraptômatôn kata a=to tsb=ton a=ploutos tsb=plouton tês charitos autou
-
8
|Efésios 1:8|
ês eperisseusen eis êmas en pasê sophia kai phronêsei
-
9
|Efésios 1:9|
gnôrisas êmin to mustêrion tou thelêmatos autou kata tên eudokian autou ên proetheto en autô
-
10
|Efésios 1:10|
eis oikonomian tou plêrômatos tôn kairôn anakephalaiôsasthai ta panta en tô christô ta ab=epi ts=te ts=en tois ouranois kai ta epi tês gês tsb=1:11 en autô a=1:11 en ô kai eklêrôthêmen prooristhentes kata prothesin tou ta panta energountos kata tên boulên
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva