-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Efésios 3:1|
toutou charin egô paulos o desmios tou christou a=[iêsou] tsb=iêsou uper umôn tôn ethnôn
-
2
|Efésios 3:2|
a=ei a=ge tsb=eige êkousate tên oikonomian tês charitos tou theou tês dotheisês moi eis umas
-
3
|Efésios 3:3|
a=[oti] tsb=oti kata apokalupsin a=egnôristhê tsb=egnôrisen moi to mustêrion kathôs proegrapsa en oligô
-
4
|Efésios 3:4|
pros o dunasthe anaginôskontes noêsai tên sunesin mou en tô mustêriô tou christou
-
5
|Efésios 3:5|
o ts=en eterais geneais ouk egnôristhê tois uiois tôn anthrôpôn ôs nun apekaluphthê tois agiois apostolois autou kai prophêtais en pneumati
-
6
|Efésios 3:6|
einai ta ethnê sugklêronoma kai sussôma kai summetocha tês epaggelias tsb=autou en tsb=tô christô a=iêsou dia tou euaggeliou
-
7
|Efésios 3:7|
ou a=egenêthên tsb=egenomên diakonos kata tên dôrean tês charitos tou theou a=tês tsb=tên a=dotheisês tsb=dotheisan moi kata tên energeian tês dunameôs autou
-
8
|Efésios 3:8|
emoi tô elachistoterô pantôn ts=tôn agiôn edothê ê charis autê tsb=en tois ethnesin euaggelisasthai a=to tsb=ton anexichniaston a=ploutos tsb=plouton tou christou
-
9
|Efésios 3:9|
kai phôtisai a=[pantas] tsb=pantas tis ê ab=oikonomia ts=koinônia tou mustêriou tou apokekrummenou apo tôn aiônôn en tô theô tô ta panta ktisanti tsb=dia tsb=iêsou tsb=christou
-
10
|Efésios 3:10|
ina gnôristhê nun tais archais kai tais exousiais en tois epouraniois dia tês ekklêsias ê polupoikilos sophia tou theou
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva