-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|2 Tessalonicenses 2:1|
erôtômen de umas adelphoi uper tês parousias tou kuriou êmôn iêsou christou kai êmôn episunagôgês ep auton
-
2
|2 Tessalonicenses 2:2|
eis to mê tacheôs saleuthênai umas apo tou noos a=mêde tsb=mête throeisthai mête dia pneumatos mête dia logou mête di epistolês ôs di êmôn ôs oti enestêken ê êmera tou a=kuriou tsb=christou
-
3
|2 Tessalonicenses 2:3|
mê tis umas exapatêsê kata mêdena tropon oti ean mê elthê ê apostasia prôton kai apokaluphthê o anthrôpos tês a=anomias tsb=amartias o uios tês apôleias
-
4
|2 Tessalonicenses 2:4|
o antikeimenos kai uperairomenos epi s=pan s=to abt=panta legomenon theon ê sebasma ôste auton eis ton naon tou theou tsb=ôs tsb=theon kathisai apodeiknunta eauton oti estin theos
-
5
|2 Tessalonicenses 2:5|
ou mnêmoneuete oti eti ôn pros umas tauta elegon umin
-
6
|2 Tessalonicenses 2:6|
kai nun to katechon oidate eis to apokaluphthênai auton en tô eautou kairô
-
7
|2 Tessalonicenses 2:7|
to gar mustêrion êdê energeitai tês anomias monon o katechôn arti eôs ek mesou genêtai
-
8
|2 Tessalonicenses 2:8|
kai tote apokaluphthêsetai o anomos on o kurios a=[iêsous] a=anelei tsb=analôsei tô pneumati tou stomatos autou kai katargêsei tê epiphaneia tês parousias autou
-
9
|2 Tessalonicenses 2:9|
ou estin ê parousia kat energeian tou satana en pasê dunamei kai sêmeiois kai terasin pseudous
-
10
|2 Tessalonicenses 2:10|
kai en pasê apatê tsb=tês adikias tsb=en tois apollumenois anth ôn tên agapên tês alêtheias ouk edexanto eis to sôthênai autous
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 35-37
13 de junho LAB 530
O SOFRIMENTO PODE SER UMA DISCIPLINA
JÓ 35-37
Você está lendo direitinho o livro de Jó? Tem sido perseverante em ler os discursos dos quatro amigos e, principalmente ontem e hoje, o discurso do “amigo” Eliú? Porque se não formos perseverantes para, pelo menos, ler a história, é uma vergonha, não é mesmo? Pense na perseverança que Jó teve, ao suportar o sofrimento dele. Ele foi o homem que mais sofreu no mundo, mas que também se tornou símbolo da paciência, pela perseverança que teve em suportar tudo.
Os amigos dele, apesar de ficarem falando muita besteira, também foram perseverantes, coitados! Eles não merecem só a nossa critica, mas merecem também a nossa atenção, porque, apesar dos pesares, eles estavam tentando acertar. Pelo menos, eles estavam ao redor do sorumbático sofredor. Isso já foi uma virtude: aguentar ficar ao lado de Jó.
E nós estamos lendo, especificamente, sobre a última fala de Eliú, que foi o último dos quatro a falar, antes de Deus chegar e se pronunciar naquela discussão. E como as leituras de ontem e de hoje são um discurso só, quero retomar um trecho, que está em Jó 33:14-19, para contextualizar o que quero dizer aqui sobre a leitura de hoje. Assim, faríamos um fechamento sobre essa discussão do sofrimento de Jó.
“Pois a verdade é que Deus fala, ora de um modo, ora de outro, mesmo que o homem não o perceba. Em sonho ou em visão durante a noite, quando o sono profundo cai sobre os homens e eles dormem em suas camas, ele pode falar aos ouvidos deles e aterrorizá-los com advertências, para prevenir o homem das suas más ações e livrá-lo do orgulho, para preservar da cova a sua alma, e a sua vida da espada. Ou o homem pode ser castigado no leito de dor, com os seus ossos em constante agonia.”
Comentando sobre isso, veja o que encontrei no periódico “Jó, sofrimento e restauração”, 3º trimestre de 1980, pág. 75: “Eliú era um jovem insatisfeito tanto com os discursos de Jó como os de seus três amigos. Talvez a maior contribuição de Eliú ao debate é a nova ênfase à ideia de que o sofrimento pode ser disciplina, em vez de punição... O conceito de Eliú sobre o sofrimento considerando-o como disciplina não é novo na história de Jó. É a ênfase que ele dá ao conceito que é nova... [Jó] ...deixou que Eliú realçasse a ideia de que o sofrimento pode ser uma disciplina, antes que uma punição”.
Essa é a grande lição. O sofrimento que nos assola não é de todo mal. O lado bom é que ele nos disciplina.
Valdeci Júnior
Fátima Silva