-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|1 Tessalonicenses 3:1|
dio mêketi stegontes eudokêsamen kataleiphthênai en athênais monoi
-
2
|1 Tessalonicenses 3:2|
kai epempsamen timotheon ton adelphon êmôn kai a=sunergon tsb=diakonon tou theou tsb=kai tsb=sunergon tsb=êmôn en tô euaggeliô tou christou eis to stêrixai umas kai parakalesai a=uper tsb=umas tsb=peri tês pisteôs umôn
-
3
|1 Tessalonicenses 3:3|
ab=to ts=tô mêdena sainesthai en tais thlipsesin tautais autoi gar oidate oti eis touto keimetha
-
4
|1 Tessalonicenses 3:4|
kai gar ote pros umas êmen proelegomen umin oti mellomen thlibesthai kathôs kai egeneto kai oidate
-
5
|1 Tessalonicenses 3:5|
dia touto kagô mêketi stegôn epempsa eis to gnônai tên pistin umôn a=mê a=pôs tsb=mêpôs epeirasen umas o peirazôn kai eis kenon genêtai o kopos êmôn
-
6
|1 Tessalonicenses 3:6|
arti de elthontos timotheou pros êmas aph umôn kai euaggelisamenou êmin tên pistin kai tên agapên umôn kai oti echete mneian êmôn agathên pantote epipothountes êmas idein kathaper kai êmeis umas
-
7
|1 Tessalonicenses 3:7|
dia touto pareklêthêmen adelphoi eph umin epi pasê tê tsb=thlipsei tsb=kai anagkê a=kai a=thlipsei êmôn dia tês umôn pisteôs
-
8
|1 Tessalonicenses 3:8|
oti nun zômen ean umeis ab=stêkete ts=stêkête en kuriô
-
9
|1 Tessalonicenses 3:9|
tina gar eucharistian dunametha tô theô antapodounai peri umôn epi pasê tê chara ê chairomen di umas emprosthen tou theou êmôn
-
10
|1 Tessalonicenses 3:10|
nuktos kai êmeras uper ekperissou deomenoi eis to idein umôn to prosôpon kai katartisai ta usterêmata tês pisteôs umôn
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva