-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|1 Tessalonicenses 3:1|
dio mêketi stegontes eudokêsamen kataleiphthênai en athênais monoi
-
2
|1 Tessalonicenses 3:2|
kai epempsamen timotheon ton adelphon êmôn kai a=sunergon tsb=diakonon tou theou tsb=kai tsb=sunergon tsb=êmôn en tô euaggeliô tou christou eis to stêrixai umas kai parakalesai a=uper tsb=umas tsb=peri tês pisteôs umôn
-
3
|1 Tessalonicenses 3:3|
ab=to ts=tô mêdena sainesthai en tais thlipsesin tautais autoi gar oidate oti eis touto keimetha
-
4
|1 Tessalonicenses 3:4|
kai gar ote pros umas êmen proelegomen umin oti mellomen thlibesthai kathôs kai egeneto kai oidate
-
5
|1 Tessalonicenses 3:5|
dia touto kagô mêketi stegôn epempsa eis to gnônai tên pistin umôn a=mê a=pôs tsb=mêpôs epeirasen umas o peirazôn kai eis kenon genêtai o kopos êmôn
-
6
|1 Tessalonicenses 3:6|
arti de elthontos timotheou pros êmas aph umôn kai euaggelisamenou êmin tên pistin kai tên agapên umôn kai oti echete mneian êmôn agathên pantote epipothountes êmas idein kathaper kai êmeis umas
-
7
|1 Tessalonicenses 3:7|
dia touto pareklêthêmen adelphoi eph umin epi pasê tê tsb=thlipsei tsb=kai anagkê a=kai a=thlipsei êmôn dia tês umôn pisteôs
-
8
|1 Tessalonicenses 3:8|
oti nun zômen ean umeis ab=stêkete ts=stêkête en kuriô
-
9
|1 Tessalonicenses 3:9|
tina gar eucharistian dunametha tô theô antapodounai peri umôn epi pasê tê chara ê chairomen di umas emprosthen tou theou êmôn
-
10
|1 Tessalonicenses 3:10|
nuktos kai êmeras uper ekperissou deomenoi eis to idein umôn to prosôpon kai katartisai ta usterêmata tês pisteôs umôn
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva