-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
33
|Efésios 5:33|
plên kai umeis oi kath ena ekastos tên eautou gunaika outôs agapatô ôs eauton ê de gunê ina phobêtai ton andra
-
1
|Efésios 6:1|
ta tekna upakouete tois goneusin umôn a=[en tsb=en a=kuriô] tsb=kuriô touto gar estin dikaion
-
2
|Efésios 6:2|
tima ton patera sou kai tên mêtera êtis estin entolê prôtê en epaggelia
-
3
|Efésios 6:3|
ina eu soi genêtai kai esê makrochronios epi tês gês
-
4
|Efésios 6:4|
kai oi pateres mê parorgizete ta tekna umôn a=alla tsb=all ektrephete auta en paideia kai nouthesia kuriou
-
5
|Efésios 6:5|
oi douloi upakouete tois tsb=kuriois kata sarka a=kuriois meta phobou kai tromou en aplotêti tês kardias umôn ôs tô christô
-
6
|Efésios 6:6|
mê kat a=ophthalmodoulian tsb=ophthalmodouleian ôs anthrôpareskoi all ôs douloi tsb=tou christou poiountes to thelêma tou theou ek psuchês
-
7
|Efésios 6:7|
met eunoias douleuontes abs=ôs tô kuriô kai ouk anthrôpois
-
8
|Efésios 6:8|
eidotes oti a=ekastos tsb=o ean ti tsb=ekastos poiêsê agathon touto a=komisetai tsb=komieitai para tsb=tou kuriou eite doulos eite eleutheros
-
9
|Efésios 6:9|
kai oi kurioi ta auta poieite pros autous anientes tên apeilên eidotes oti kai tsb=umôn autôn a=kai a=umôn o kurios estin en ouranois kai a=prosôpolêmpsia tsb=prosôpolêpsia ouk estin par autô
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva