-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
8
|Efésios 2:8|
tê gar chariti este sesôsmenoi dia tsb=tês pisteôs kai touto ouk ex umôn theou to dôron
-
9
|Efésios 2:9|
ouk ex ergôn ina mê tis kauchêsêtai
-
10
|Efésios 2:10|
autou gar esmen poiêma ktisthentes en christô iêsou epi ergois agathois ois proêtoimasen o theos ina en autois peripatêsômen
-
11
|Efésios 2:11|
dio mnêmoneuete oti tsb=umeis pote a=umeis ta ethnê en sarki oi legomenoi akrobustia upo tês legomenês peritomês en sarki cheiropoiêtou
-
12
|Efésios 2:12|
oti ête tsb=en tô kairô ekeinô chôris christou apêllotriômenoi tês politeias tou israêl kai xenoi tôn diathêkôn tês epaggelias elpida mê echontes kai atheoi en tô kosmô
-
13
|Efésios 2:13|
nuni de en christô iêsou umeis oi pote ontes makran tsb=eggus egenêthête a=eggus en tô aimati tou christou
-
14
|Efésios 2:14|
autos gar estin ê eirênê êmôn o poiêsas ta amphotera en kai to mesotoichon tou phragmou lusas
-
15
|Efésios 2:15|
tên echthran en tê sarki autou ton nomon tôn entolôn en dogmasin katargêsas ina tous duo ktisê en a=autô tsb=eautô eis ena kainon anthrôpon poiôn eirênên
-
16
|Efésios 2:16|
kai apokatallaxê tous amphoterous en eni sômati tô theô dia tou staurou apokteinas tên echthran en autô
-
17
|Efésios 2:17|
kai elthôn euêggelisato eirênên umin tois makran kai a=eirênên tois eggus
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva