-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|2 Coríntios 1:1|
paulos apostolos tsb=iêsou christou a=iêsou dia thelêmatos theou kai timotheos o adelphos tê ekklêsia tou theou tê ousê en korinthô sun tois agiois pasin tois ousin en olê tê achaia
-
2
|2 Coríntios 1:2|
charis umin kai eirênê apo theou patros êmôn kai kuriou iêsou christou
-
3
|2 Coríntios 1:3|
eulogêtos o theos kai patêr tou kuriou êmôn iêsou christou o patêr tôn oiktirmôn kai theos pasês paraklêseôs
-
4
|2 Coríntios 1:4|
o parakalôn êmas epi pasê tê thlipsei êmôn eis to dunasthai êmas parakalein tous en pasê thlipsei dia tês paraklêseôs ês parakaloumetha autoi upo tou theou
-
5
|2 Coríntios 1:5|
oti kathôs perisseuei ta pathêmata tou christou eis êmas outôs dia ab=tou christou perisseuei kai ê paraklêsis êmôn
-
6
|2 Coríntios 1:6|
eite de thlibometha uper tês umôn paraklêseôs kai sôtêrias a=eite a=parakaloumetha a=uper tês a=umôn a=paraklêseôs a=tês energoumenês en upomonê tôn autôn pathêmatôn ôn kai êmeis paschomen b=kai b=ê b=elpis b=êmôn b=bebaia b=uper b=umôn tsb=eite tsb=parak
-
7
|2 Coríntios 1:7|
eidotes oti a=ôs tsb=ôsper koinônoi este tôn pathêmatôn outôs kai tês paraklêseôs
-
8
|2 Coríntios 1:8|
ou gar thelomen umas agnoein adelphoi uper tês thlipseôs êmôn tês genomenês tsb=êmin en tê asia oti kath uperbolên tsb=ebarêthêmen uper dunamin a=ebarêthêmen ôste exaporêthênai êmas kai tou zên
-
9
|2 Coríntios 1:9|
alla autoi en eautois to apokrima tou thanatou eschêkamen ina mê pepoithotes ômen eph eautois all epi tô theô tô egeironti tous nekrous
-
10
|2 Coríntios 1:10|
os ek têlikoutou thanatou errusato êmas kai a=rusetai tsb=ruetai eis on êlpikamen a=[oti] tsb=oti kai eti rusetai
-
-
Sugestões

Clique para ler Jó 35-37
13 de junho LAB 530
O SOFRIMENTO PODE SER UMA DISCIPLINA
JÓ 35-37
Você está lendo direitinho o livro de Jó? Tem sido perseverante em ler os discursos dos quatro amigos e, principalmente ontem e hoje, o discurso do “amigo” Eliú? Porque se não formos perseverantes para, pelo menos, ler a história, é uma vergonha, não é mesmo? Pense na perseverança que Jó teve, ao suportar o sofrimento dele. Ele foi o homem que mais sofreu no mundo, mas que também se tornou símbolo da paciência, pela perseverança que teve em suportar tudo.
Os amigos dele, apesar de ficarem falando muita besteira, também foram perseverantes, coitados! Eles não merecem só a nossa critica, mas merecem também a nossa atenção, porque, apesar dos pesares, eles estavam tentando acertar. Pelo menos, eles estavam ao redor do sorumbático sofredor. Isso já foi uma virtude: aguentar ficar ao lado de Jó.
E nós estamos lendo, especificamente, sobre a última fala de Eliú, que foi o último dos quatro a falar, antes de Deus chegar e se pronunciar naquela discussão. E como as leituras de ontem e de hoje são um discurso só, quero retomar um trecho, que está em Jó 33:14-19, para contextualizar o que quero dizer aqui sobre a leitura de hoje. Assim, faríamos um fechamento sobre essa discussão do sofrimento de Jó.
“Pois a verdade é que Deus fala, ora de um modo, ora de outro, mesmo que o homem não o perceba. Em sonho ou em visão durante a noite, quando o sono profundo cai sobre os homens e eles dormem em suas camas, ele pode falar aos ouvidos deles e aterrorizá-los com advertências, para prevenir o homem das suas más ações e livrá-lo do orgulho, para preservar da cova a sua alma, e a sua vida da espada. Ou o homem pode ser castigado no leito de dor, com os seus ossos em constante agonia.”
Comentando sobre isso, veja o que encontrei no periódico “Jó, sofrimento e restauração”, 3º trimestre de 1980, pág. 75: “Eliú era um jovem insatisfeito tanto com os discursos de Jó como os de seus três amigos. Talvez a maior contribuição de Eliú ao debate é a nova ênfase à ideia de que o sofrimento pode ser disciplina, em vez de punição... O conceito de Eliú sobre o sofrimento considerando-o como disciplina não é novo na história de Jó. É a ênfase que ele dá ao conceito que é nova... [Jó] ...deixou que Eliú realçasse a ideia de que o sofrimento pode ser uma disciplina, antes que uma punição”.
Essa é a grande lição. O sofrimento que nos assola não é de todo mal. O lado bom é que ele nos disciplina.
Valdeci Júnior
Fátima Silva