-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|2 Coríntios 11:1|
ophelon aneichesthe mou mikron a=ti tsb=tê a=aphrosunês tsb=aphrosunê alla kai anechesthe mou
-
2
|2 Coríntios 11:2|
zêlô gar umas theou zêlô êrmosamên gar umas eni andri parthenon agnên parastêsai tô christô
-
3
|2 Coríntios 11:3|
phoboumai de a=mê a=pôs tsb=mêpôs ôs o ophis tsb=euan exêpatêsen a=euan en tê panourgia autou tsb=outôs phtharê ta noêmata umôn apo tês aplotêtos a=[kai a=tês a=agnotêtos] tês eis ton christon
-
4
|2 Coríntios 11:4|
ei men gar o erchomenos allon iêsoun kêrussei on ouk ekêruxamen ê pneuma eteron lambanete o ouk elabete ê euaggelion eteron o ouk edexasthe kalôs a=anechesthe tsb=êneichesthe
-
5
|2 Coríntios 11:5|
logizomai gar mêden usterêkenai tôn a=uperlian tsb=uper tsb=lian apostolôn
-
6
|2 Coríntios 11:6|
ei de kai idiôtês tô logô all ou tê gnôsei all en panti a=phanerôsantes tsb=phanerôthentes en pasin eis umas
-
7
|2 Coríntios 11:7|
ê amartian epoiêsa emauton tapeinôn ina umeis upsôthête oti dôrean to tou theou euaggelion euêggelisamên umin
-
8
|2 Coríntios 11:8|
allas ekklêsias esulêsa labôn opsônion pros tên umôn diakonian
-
9
|2 Coríntios 11:9|
kai parôn pros umas kai usterêtheis ou katenarkêsa a=outhenos tsb=oudenos to gar usterêma mou prosaneplêrôsan oi adelphoi elthontes apo makedonias kai en panti abarê tsb=umin emauton a=umin etêrêsa kai têrêsô
-
10
|2 Coríntios 11:10|
estin alêtheia christou en emoi oti ê kauchêsis autê ou abs=phragêsetai t=sphragisetai eis eme en tois klimasin tês achaias
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva