-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|2 Coríntios 13:1|
triton touto erchomai pros umas epi stomatos duo marturôn kai triôn stathêsetai pan rêma
-
2
|2 Coríntios 13:2|
proeirêka kai prolegô ôs parôn to deuteron kai apôn nun tsb=graphô tois proêmartêkosin kai tois loipois pasin oti ean elthô eis to palin ou pheisomai
-
3
|2 Coríntios 13:3|
epei dokimên zêteite tou en emoi lalountos christou os eis umas ouk asthenei alla dunatei en umin
-
4
|2 Coríntios 13:4|
kai gar tsb=ei estaurôthê ex astheneias alla zê ek dunameôs theou kai gar s=kai êmeis asthenoumen en autô alla a=zêsomen tsb=zêsometha sun autô ek dunameôs theou eis umas
-
5
|2 Coríntios 13:5|
eautous peirazete ei este en tê pistei eautous dokimazete ê ouk epiginôskete eautous oti iêsous christos en umin tsb=estin ei a=mêti tsb=mê tsb=ti adokimoi este
-
6
|2 Coríntios 13:6|
elpizô de oti gnôsesthe oti êmeis ouk esmen adokimoi
-
7
|2 Coríntios 13:7|
a=euchometha tsb=euchomai de pros ton theon mê poiêsai umas kakon mêden ouch ina êmeis dokimoi phanômen all ina umeis to kalon poiête êmeis de ôs adokimoi ômen
-
8
|2 Coríntios 13:8|
ou gar dunametha ti kata tês alêtheias a=alla tsb=all uper tês alêtheias
-
9
|2 Coríntios 13:9|
chairomen gar otan êmeis asthenômen umeis de dunatoi ête touto tsb=de kai euchometha tên umôn katartisin
-
10
|2 Coríntios 13:10|
dia touto tauta apôn graphô ina parôn mê apotomôs chrêsômai kata tên exousian ên tsb=edôken tsb=moi o kurios a=edôken a=moi eis oikodomên kai ouk eis kathairesin
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva