-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
12
|Colossenses 2:12|
suntaphentes autô en tô a=baptismô tsb=baptismati en ô kai sunêgerthête dia tês pisteôs tês energeias tou theou tou egeirantos auton ek tsb=tôn nekrôn
-
13
|Colossenses 2:13|
kai umas nekrous ontas a=[en] tsb=en tois paraptômasin kai tê akrobustia tês sarkos umôn abs=sunezôopoiêsen t=sunezôpoiêsen ab=umas sun autô charisamenos s=umin abt=êmin panta ta paraptômata
-
14
|Colossenses 2:14|
exaleipsas to kath êmôn cheirographon tois dogmasin o ên upenantion êmin kai auto êrken ek tou mesou prosêlôsas auto tô staurô
-
15
|Colossenses 2:15|
apekdusamenos tas archas kai tas exousias edeigmatisen en parrêsia thriambeusas autous en autô
-
16
|Colossenses 2:16|
mê oun tis umas krinetô en brôsei a=kai tsb=ê en posei ê en merei eortês ê a=neomênias tsb=noumênias ê sabbatôn
-
17
|Colossenses 2:17|
a estin skia tôn mellontôn to de sôma ats=tou christou
-
18
|Colossenses 2:18|
mêdeis umas katabrabeuetô thelôn en tapeinophrosunê kai thrêskeia tôn aggelôn a tsb=mê eôraken embateuôn eikê phusioumenos upo tou noos tês sarkos autou
-
19
|Colossenses 2:19|
kai ou kratôn tên kephalên ex ou pan to sôma dia tôn aphôn kai sundesmôn epichorêgoumenon kai sumbibazomenon auxei tên auxêsin tou theou
-
20
|Colossenses 2:20|
ei ts=oun apethanete sun ts=tô christô apo tôn stoicheiôn tou kosmou ti ôs zôntes en kosmô dogmatizesthe
-
21
|Colossenses 2:21|
mê apsê mêde geusê mêde thigês
-
-
Sugestões

Clique para ler Miquéias 5-7
24 de setembro LAB 633
MIQUÉIAS, CRISTO, OS CRISTÃOS E VOCÊ
Miquéias 05-07
O livro de Miquéias é um livro profundamente cristocêntrico, tanto ao falar de Cristo quanto ao falar com os seguidores de Cristo. Embora tenha sido escrito antes de Cristo, é um livro profético, que portanto conseguiu enxergar no futuro mesmo estando ainda no passado. Essa sua transcendência ao tempo dá-nos a garantia de sua atualidade, mesmo depois de milhares de anos em que foi escrito, pois, afinal de contas, também foi escrito séculos antes do Cristo e dos cristãos a quem se refere.
Abaixo, vamos estudar dois versículos. Cada um deles, pode destacar-nos uma dessas cristologias do livro de Miquéias, a que olha para Cristo, e a que olha para os seguidores de Cristo.
“Mas tu, Belém-Efrata, embora pequena entre os clãs [ou governantes] de Judá, de ti virá para mim aquele que será o governante sobre Israel. Suas origens [no hebraico, saídas] estão no passado distante, em tempos antigos [traduzindo de forma mais literal: desde os dias da eternidade] (5:2 – NVI). Na versão bíblica Atualizada, de João Ferreira de Almeida, lemos como esta última proposta de tradução: “desde os dias da eternidade”. Aplicando este verso a Jesus (cf. Mateus 2:6), chegamos ao aprendizado de que, apesar de que, em sua fase de encarnação, tenha nascido em Belém, Cristo já existia muito antes do evento do seu próprio nascimento. E de acordo com Isaías 9:6, esta existência remonta-se à própria pré-existência eterna, no passado. Ou seja, Ele, divinamente, sempre existiu. Amém, por isso! Pois para ser o nosso Deus, precisa, no mínimo, ser eterno, não acha?
Essa segurança tem uma influência direta na nossa resposta comportamental. Cristo tem suas virtudes e prerrogativas divinas. Mas e o ser humano que o segue? O capítulo seguinte do livro de Miquéias nos ajuda a entendermos isto. “Ele mostrou a você, ó homem [ser humano], o que é bom e o que o Senhor exige [pede de ti]: pratique a justiça, ame a fidelidade e ande humildemente com o seu Deus (Miquéias 6:8 – NVI). Alguém justo, fiel e que anda humildemente com Deus, é alguém que pode ser chamado de cristão, no melhor sentido da palavra. Quem somos nós para conseguirmos, por nosso próprio esforço, viver plenamente estas virtudes, não é mesmo?
É por isso que contamos com a graça de Deus. “Quem é comparável a ti, ó Deus, que perdoas o pecado e esqueces a transgressão do remanescente da sua herança? Tu que não permaneces irado para sempre, mas que tens prazer em mostrar amor (7:18 – NVI). Miquéias conseguiu enxergar a Deus num futuro muito distante, mas e você, tem vivido na presença do Deus (in)visível?
Valdeci Júnior
Fátima Silva