-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
21
|João 16:21|
ê gunê otan tiktê lupên echei oti êlthen ê ôra autês otan de gennêsê to paidion ab=ouketi ts=ouk ts=eti mnêmoneuei tês thlipseôs dia tên charan oti egennêthê anthrôpos eis ton kosmon
-
22
|João 16:22|
kai umeis oun tsb=lupên tsb=men nun a=men a=lupên echete palin de opsomai umas kai charêsetai umôn ê kardia kai tên charan umôn oudeis airei aph umôn
-
23
|João 16:23|
kai en ekeinê tê êmera eme ouk erôtêsete ouden amên amên legô umin tsb=oti tsb=osa an a=ti aitêsête ton patera en tô onomati mou dôsei umin
-
24
|João 16:24|
eôs arti ouk êtêsate ouden en tô onomati mou aiteite kai a=lêmpsesthe tsb=lêpsesthe ina ê chara umôn ê peplêrômenê
-
25
|João 16:25|
tauta en paroimiais lelalêka umin bt=all erchetai ôra ote ab=ouketi ts=ouk ts=eti en paroimiais lalêsô umin alla parrêsia peri tou patros a=apaggelô tsb=anaggelô umin
-
26
|João 16:26|
en ekeinê tê êmera en tô onomati mou aitêsesthe kai ou legô umin oti egô erôtêsô ton patera peri umôn
-
27
|João 16:27|
autos gar o patêr philei umas oti umeis eme pephilêkate kai pepisteukate oti egô para a=[tou] tsb=tou theou exêlthon
-
28
|João 16:28|
exêlthon para tou patros kai elêlutha eis ton kosmon palin aphiêmi ton kosmon kai poreuomai pros ton patera
-
29
|João 16:29|
legousin tsb=autô oi mathêtai autou ide nun a=en parrêsia laleis kai paroimian oudemian legeis
-
30
|João 16:30|
nun oidamen oti oidas panta kai ou chreian echeis ina tis se erôta en toutô pisteuomen oti apo theou exêlthes
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva