-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|João 5:1|
meta tauta ên b=[ê] eortê tôn ioudaiôn kai anebê tsb=o iêsous eis ierosoluma
-
2
|João 5:2|
estin de en tois ierosolumois epi tê probatikê kolumbêthra ê epilegomenê ebraisti a=bêthzatha tsb=bêthesda pente stoas echousa
-
3
|João 5:3|
en tautais katekeito plêthos tsb=polu tôn asthenountôn tuphlôn chôlôn xêrôn tsb=ekdechomenôn tsb=tên tsb=tou tsb=udatos tsb=kinêsin
-
4
|João 5:4|
tsb=aggelos tsb=gar tsb=kata tsb=kairon tsb=katebainen tsb=en tsb=tê tsb=kolumbêthra tsb=kai tsb=etarassen tsb=to tsb=udôr tsb=o tsb=oun tsb=prôtos tsb=embas tsb=meta tsb=tên tsb=tarachên tsb=tou tsb=udatos tsb=ugiês tsb=egineto tsb=ô tsb=dêpote tsb=katei
-
5
|João 5:5|
ên de tis anthrôpos ekei abs=triakonta s=kai ab=[kai] abs=oktô t=triakontaoktô etê echôn en tê astheneia a=autou
-
6
|João 5:6|
touton idôn o iêsous katakeimenon kai gnous oti polun êdê chronon echei legei autô theleis ugiês genesthai
-
7
|João 5:7|
apekrithê autô o asthenôn kurie anthrôpon ouk echô ina otan tarachthê to udôr ab=balê ts=ballê me eis tên kolumbêthran en ô de erchomai egô allos pro emou katabainei
-
8
|João 5:8|
legei autô o iêsous a=egeire tsb=egeirai aron ton a=krabatton tsb=krabbaton sou kai peripatei
-
9
|João 5:9|
kai eutheôs egeneto ugiês o anthrôpos kai êren ton a=krabatton tsb=krabbaton autou kai periepatei ên de sabbaton en ekeinê tê êmera
-
10
|João 5:10|
elegon oun oi ioudaioi tô tetherapeumenô sabbaton estin a=kai ouk exestin soi arai ton a=krabatton a=sou tsb=krabbaton
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva