-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
21
|João 1:21|
kai êrôtêsan auton ti oun a=su êlias ei tsb=su kai legei ouk eimi o prophêtês ei su kai apekrithê ou
-
22
|João 1:22|
a=eipan tsb=eipon oun autô tis ei ina apokrisin dômen tois pempsasin êmas ti legeis peri seautou
-
23
|João 1:23|
ephê egô phônê boôntos en tê erêmô euthunate tên odon kuriou kathôs eipen êsaias o prophêtês
-
24
|João 1:24|
kai tsb=oi apestalmenoi êsan ek tôn pharisaiôn
-
25
|João 1:25|
kai êrôtêsan auton kai a=eipan tsb=eipon autô ti oun baptizeis ei su ouk ei o christos a=oude tsb=oute êlias a=oude tsb=oute o prophêtês
-
26
|João 1:26|
apekrithê autois o iôannês legôn egô baptizô en udati mesos tsb=de umôn estêken on umeis ouk oidate
-
27
|João 1:27|
tsb=autos tsb=estin o opisô mou erchomenos tsb=os tsb=emprosthen tsb=mou tsb=gegonen ou tsb=egô ouk eimi a=[egô] axios ina lusô autou ton imanta tou upodêmatos
-
28
|João 1:28|
tauta en ab=bêthania ts=bêthabara egeneto peran tou iordanou opou ên a=o iôannês baptizôn
-
29
|João 1:29|
tê epaurion blepei b=[o ts=o b=iôannês] ts=iôannês ton iêsoun erchomenon pros auton kai legei ide o amnos tou theou o airôn tên amartian tou kosmou
-
30
|João 1:30|
outos estin a=uper tsb=peri ou egô eipon opisô mou erchetai anêr os emprosthen mou gegonen oti prôtos mou ên
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva