-
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Hebreus 9:1|
a=eiche tsb=eichen men oun a=[kai] tsb=kai ê prôtê t=skênê dikaiômata latreias to te agion kosmikon
-
2
|Hebreus 9:2|
skênê gar kateskeuasthê ê prôtê en ê ê te luchnia kai ê trapeza kai ê prothesis tôn artôn êtis legetai agia
-
3
|Hebreus 9:3|
meta de to deuteron katapetasma skênê ê legomenê agia agiôn
-
4
|Hebreus 9:4|
chrusoun echousa thumiatêrion kai tên kibôton tês diathêkês perikekalummenên pantothen chrusiô en ê stamnos chrusê echousa to manna kai ê rabdos aarôn ê blastêsasa kai ai plakes tês diathêkês
-
5
|Hebreus 9:5|
uperanô de autês a=cheroubin tsb=cheroubim doxês kataskiazonta to ilastêrion peri ôn ouk estin nun legein kata meros
-
6
|Hebreus 9:6|
toutôn de outôs kateskeuasmenôn eis men tên prôtên skênên ab=dia ab=pantos ts=diapantos eisiasin oi iereis tas latreias epitelountes
-
7
|Hebreus 9:7|
eis de tên deuteran apax tou eniautou monos o archiereus ou chôris aimatos o prospherei uper eautou kai tôn tou laou agnoêmatôn
-
8
|Hebreus 9:8|
touto dêlountos tou pneumatos tou agiou mêpô pephanerôsthai tên tôn agiôn odon eti tês prôtês skênês echousês stasin
-
9
|Hebreus 9:9|
êtis parabolê eis ton kairon ton enestêkota kath a=ên tsb=on dôra te kai thusiai prospherontai mê dunamenai kata suneidêsin teleiôsai ton latreuonta
-
10
|Hebreus 9:10|
monon epi brômasin kai pomasin kai diaphorois baptismois a=dikaiômata tsb=kai tsb=dikaiômasin sarkos mechri kairou diorthôseôs epikeimena
-
-
Sugestões

Clique para ler João 1-3
28 de outubro LAB 667
RESSURREIÇÃO PROFUNDA
Lucas 23-24
Donald Grey Barnhouse estava dirigindo seus filhos até o velório da mãe deles. Num cruzamento da estrada um enorme caminhão passou pela frente deles, temporariamente passando uma grande sombra pelo carro em que estavam. Barnhouse perguntou aos filhos, "Você preferia que a sombra do caminhão ou o próprio caminhão passasse por cima de vocês?" "É claro, a sombra," eles responderam. "É isso que aconteceu conosco," falou Barnhouse. "O falecimento de mamãe é apenas a sombra da morte. O pecador perdido é atropelado pelo próprio caminhão." (Larson, Craig Brian, editor em "Illustrations for Preaching and Teaching from Leadership Journal," Grand Rapids: Baker Book House, 1993, p. 55).
Que garantia temos para dizer isto? Ela está no ponto alto dos dois capítulos que você lê hoje, na sua Bíblia: a ressurreição de Cristo. Don Emmitte, em “Living Illustrations for Effective Preaching” faz lembrar que “se a Páscoa disser qualquer coisa para nós, é que Jesus estará sempre conosco. As pirâmides do Egito são famosas porque abrigaram os corpos mumificados dos antigos reis do Egito. A Catedral de Westminster em Londres é reverenciada porque lá jazem os corpos da nobreza e de Britânicos famosos. O mausoléu de Maomé é notável pelo caixão de pedra e os ossos que contém. O cemitério de Arlington em Washington nos EUA é venerado como o lugar de descanso de muitos Americanos famosos. Mas, o sepulcro de Jesus é famoso, justamente porque está vazio.” Aleluia! Glória a Deus por isso! Esta é a nossa garantia, de que a nossa fé não é vã.
Nos primeiros séculos da era cristã, a borboleta era usada como símbolo da ressurreição. Mas sabemos que isto não é o que melhor simboliza a ressurreição. A marca da ressurreição está nas mãos de Cristo. Percebeu aí na leitura de hoje? As cicatrizes continuam lá, em Suas mãos. Mas... por que?
Se Deus ressuscitou Jesus da morte, por que Ele não restaurou seu corpo? Por que feridas? Por que a marca dos pregos que dava para sentir com as mãos? Será que a palavra do Evangelho está dizendo a nós na nossa espera: "Você não verá a Jesus até enxergar suas feridas"? Para John Vannorsdall, “de alguma forma ou outra, precisamos entender que o Cristo ressuscitado é sempre o Cristo ferido. Vivo, mas, nunca sarado. Livre da morte, mas, marcado para eternidade. Os surdos tem um sinal para Jesus. O dedo do meio de cada mão é colocado na centro da palma da outra mão. Jesus, eles sinalizam, é aquele com as mãos feridas. E quando eles tocam aquele lugar, eles lembram. Eles escutam o nome dEle na sua própria pele”.
Profundo!
Valdeci Júnior
Fátima Silva