-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
51
|João 8:51|
amên amên legô umin ean tis ton tsb=logon tsb=ton emon a=logon têrêsê thanaton ou mê theôrêsê eis ton aiôna
-
52
|João 8:52|
eipon a=[oun] tsb=oun autô oi ioudaioi nun egnôkamen oti daimonion echeis abraam apethanen kai oi prophêtai kai su legeis ean tis ton logon mou têrêsê ou mê ab=geusêtai ts=geusetai thanatou eis ton aiôna
-
53
|João 8:53|
mê su meizôn ei tou patros êmôn abraam ostis apethanen kai oi prophêtai apethanon tina seauton tsb=su poieis
-
54
|João 8:54|
apekrithê iêsous ean egô a=doxasô tsb=doxazô emauton ê doxa mou ouden estin estin o patêr mou o doxazôn me on umeis legete oti theos ab=êmôn ts=umôn estin
-
55
|João 8:55|
kai ouk egnôkate auton egô de oida auton a=kan tsb=kai tsb=ean eipô oti ouk oida auton esomai omoios a=umin tsb=umôn pseustês a=alla tsb=all oida auton kai ton logon autou têrô
-
56
|João 8:56|
abraam o patêr umôn êgalliasato ina idê tên êmeran tên emên kai eiden kai echarê
-
57
|João 8:57|
eipon oun oi ioudaioi pros auton pentêkonta etê oupô echeis kai abraam eôrakas
-
58
|João 8:58|
eipen autois tsb=o iêsous amên amên legô umin prin abraam genesthai egô eimi
-
59
|João 8:59|
êran oun lithous ina balôsin ep auton iêsous de ekrubê kai exêlthen ek tou ierou tsb=dielthôn tsb=dia tsb=mesou tsb=autôn tsb=kai tsb=parêgen tsb=outôs
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva