-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
11
|2 Coríntios 1:11|
sunupourgountôn kai umôn uper êmôn tê deêsei ina ek pollôn prosôpôn to eis êmas charisma dia pollôn eucharistêthê uper b=umôn ats=êmôn
-
12
|2 Coríntios 1:12|
ê gar kauchêsis êmôn autê estin to marturion tês suneidêseôs êmôn oti en aplotêti kai eilikrineia a=tou theou a=[kai] ouk en sophia sarkikê all en chariti theou anestraphêmen en tô kosmô perissoterôs de pros umas
-
13
|2 Coríntios 1:13|
ou gar alla graphomen umin all ê a anaginôskete ê kai epiginôskete elpizô de oti tsb=kai eôs telous epignôsesthe
-
14
|2 Coríntios 1:14|
kathôs kai epegnôte êmas apo merous oti kauchêma umôn esmen kathaper kai umeis êmôn en tê êmera tou kuriou a=[êmôn] iêsou
-
15
|2 Coríntios 1:15|
kai tautê tê pepoithêsei eboulomên a=proteron b=elthein pros umas b=to ats=elthein tsb=proteron ina deuteran charin a=schête tsb=echête
-
16
|2 Coríntios 1:16|
kai di umôn dielthein eis makedonian kai palin apo makedonias elthein pros umas kai uph umôn propemphthênai eis tên ioudaian
-
17
|2 Coríntios 1:17|
touto oun a=boulomenos a=mêti tsb=bouleuomenos tsb=mê tsb=ti ara tê elaphria echrêsamên ê a bouleuomai kata sarka bouleuomai ina ê par emoi to nai nai kai to ou ou
-
18
|2 Coríntios 1:18|
pistos de o theos oti o logos êmôn o pros umas ouk a=estin tsb=egeneto nai kai ou
-
19
|2 Coríntios 1:19|
o tsb=gar tou theou a=gar uios iêsous christos o en umin di êmôn kêruchtheis di emou kai silouanou kai timotheou ouk egeneto nai kai ou alla nai en autô gegonen
-
20
|2 Coríntios 1:20|
osai gar epaggeliai theou en autô to nai a=dio kai a=di tsb=en a=autou tsb=autô to amên tô theô pros doxan di êmôn
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva