-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
33
|Marcos 7:33|
kai apolabomenos auton apo tou ochlou kat idian ebalen tous daktulous autou eis ta ôta autou kai ptusas êpsato tês glôssês autou
-
34
|Marcos 7:34|
kai anablepsas eis ton ouranon estenaxen kai legei autô ephphatha o estin dianoichthêti
-
35
|Marcos 7:35|
kai a=[eutheôs] tsb=eutheôs a=ênoigêsan tsb=diênoichthêsan autou ai akoai kai eluthê o desmos tês glôssês autou kai elalei orthôs
-
36
|Marcos 7:36|
kai diesteilato autois ina mêdeni a=legôsin tsb=eipôsin oson de tsb=autos autois diestelleto a=autoi mallon perissoteron ekêrusson
-
37
|Marcos 7:37|
kai uperperissôs exeplêssonto legontes kalôs panta pepoiêken kai tous kôphous poiei akouein kai a=[tous] tsb=tous alalous lalein
-
1
|Marcos 8:1|
en ekeinais tais êmerais a=palin a=pollou tsb=pampollou ochlou ontos kai mê echontôn ti phagôsin proskalesamenos tsb=o tsb=iêsous tous mathêtas tsb=autou legei autois
-
2
|Marcos 8:2|
splagchnizomai epi ton ochlon oti êdê ab=êmerai ts=êmeras treis prosmenousin moi kai ouk echousin ti phagôsin
-
3
|Marcos 8:3|
kai ean apolusô autous nêsteis eis oikon autôn ekluthêsontai en tê odô a=kai tines tsb=gar autôn a=apo makrothen b=êkousin ats=êkasin
-
4
|Marcos 8:4|
kai apekrithêsan autô oi mathêtai autou a=oti pothen toutous dunêsetai tis ôde chortasai artôn ep erêmias
-
5
|Marcos 8:5|
kai a=êrôta tsb=epêrôta autous posous echete artous oi de a=eipan tsb=eipon epta
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva