-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
13
|Marcos 7:13|
akurountes ton logon tou theou tê paradosei umôn ê paredôkate kai paromoia toiauta polla poieite
-
14
|Marcos 7:14|
kai proskalesamenos a=palin tsb=panta ton ochlon elegen autois a=akousate tsb=akouete mou pantes kai a=sunete tsb=suniete
-
15
|Marcos 7:15|
ouden estin exôthen tou anthrôpou eisporeuomenon eis auton o dunatai tsb=auton koinôsai a=auton alla ta a=ek a=tou a=anthrôpou ekporeuomena tsb=ap tsb=autou tsb=ekeina estin ta koinounta ton anthrôpon
-
16
|Marcos 7:16|
tsb=ei tsb=tis tsb=echei tsb=ôta tsb=akouein tsb=akouetô
-
17
|Marcos 7:17|
kai ote eisêlthen eis oikon apo tou ochlou epêrôtôn auton oi mathêtai autou a=tên a=parabolên tsb=peri tsb=tês tsb=parabolês
-
18
|Marcos 7:18|
kai legei autois outôs kai umeis asunetoi este ou noeite oti pan to exôthen eisporeuomenon eis ton anthrôpon ou dunatai auton koinôsai
-
19
|Marcos 7:19|
oti ouk eisporeuetai autou eis tên kardian all eis tên koilian kai eis ton aphedrôna ekporeuetai a=katharizôn tsb=katharizon panta ta brômata
-
20
|Marcos 7:20|
elegen de oti to ek tou anthrôpou ekporeuomenon ekeino koinoi ton anthrôpon
-
21
|Marcos 7:21|
esôthen gar ek tês kardias tôn anthrôpôn oi dialogismoi oi kakoi ekporeuontai tsb=moicheiai porneiai a=klopai phonoi
-
22
|Marcos 7:22|
a=moicheiai tsb=klopai pleonexiai ponêriai dolos aselgeia ophthalmos ponêros blasphêmia uperêphania aphrosunê
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva