-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
8
|Marcos 10:8|
kai esontai oi duo eis sarka mian ôste ouketi eisin duo alla mia sarx
-
9
|Marcos 10:9|
o oun o theos sunezeuxen anthrôpos mê chôrizetô
-
10
|Marcos 10:10|
kai a=eis tsb=en a=tên tsb=tê a=oikian tsb=oikia palin oi mathêtai tsb=autou peri a=toutou a=epêrôtôn tsb=tou tsb=autou tsb=epêrôtêsan auton
-
11
|Marcos 10:11|
kai legei autois os a=an tsb=ean apolusê tên gunaika autou kai gamêsê allên moichatai ep autên
-
12
|Marcos 10:12|
kai ean a=autê tsb=gunê a=apolusasa tsb=apolusê ton andra autês a=gamêsê a=allon tsb=kai tsb=gamêthê tsb=allô moichatai
-
13
|Marcos 10:13|
kai prosepheron autô paidia ina tsb=apsêtai autôn a=apsêtai oi de mathêtai a=epetimêsan a=autois tsb=epetimôn tsb=tois tsb=prospherousin
-
14
|Marcos 10:14|
idôn de o iêsous êganaktêsen kai eipen autois aphete ta paidia erchesthai pros me ts=kai mê kôluete auta tôn gar toioutôn estin ê basileia tou theou
-
15
|Marcos 10:15|
amên legô umin os a=an tsb=ean mê dexêtai tên basileian tou theou ôs paidion ou mê eiselthê eis autên
-
16
|Marcos 10:16|
kai enagkalisamenos auta a=kateulogei titheis tas cheiras ep tsb=auta b=eulogei ts=êulogei auta
-
17
|Marcos 10:17|
kai ekporeuomenou autou eis odon prosdramôn eis kai gonupetêsas auton epêrôta auton didaskale agathe ti poiêsô ina zôên aiônion klêronomêsô
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva