-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|1 Reis 12:1|
vayyêlekh rechabh`âm shekhem kiy shekhem bâ' khol-yisrâ'êllehamliykh 'otho
-
2
|1 Reis 12:2|
vayhiy kishmoa` yârâbh`âm ben-nebhâth vehu' `odhennubhemitsrayim 'asher bârach mippenêy hammelekh shelomoh vayyêshebhyârâbh`âm bemitsrâyim
-
3
|1 Reis 12:3|
vayyishlechu vayyiqre'u-lo vayyâbho'u[va][yâbho'] yârâbh`âm vekhol-qehal yisrâ'êl vaydhabberu 'el-rechabh`âmlê'mor
-
4
|1 Reis 12:4|
'âbhiykha hiqshâh 'eth-`ullênu ve'attâh `attâh hâqêl mê`abhodhath'âbhiykha haqqâshâh umê`ullo hakkâbhêdh 'asher-nâthan `âlêynuvena`abhdhekhâ
-
5
|1 Reis 12:5|
vayyo'mer 'alêyhem lekhu `odh sheloshâh yâmiymveshubhu 'êlây vayyêlekhu hâ`âm
-
6
|1 Reis 12:6|
vayyivvâ`ats hammelekh rechabh`âm'eth-hazzeqêniym 'asher-hâyu `omedhiym 'eth-penêy shelomoh 'âbhiyvbihyotho chay lê'mor 'êykh 'attem no`âtsiym lehâshiybh 'eth-hâ`âm-hazzeh dâbhâr
-
7
|1 Reis 12:7|
vaydhabbêr [va][yedhabberu] 'êlâyv lê'mor 'im-hayyom tihyeh-`ebhedh lâ`âm hazzeh va`abhadhtâm va`aniythâmvedhibbartâ 'alêyhem debhâriym thobhiym vehâyu lekha `abhâdhiym kol-.hayyâmiym
-
8
|1 Reis 12:8|
vayya`azobh 'eth-`atsath hazzeqêniym 'asher ye`âtsuhuvayyivvâ`ats 'eth-haylâdhiym 'asher gâdhlu 'itto 'asher hâ`omedhiymlephânâyv
-
9
|1 Reis 12:9|
vayyo'mer 'alêyhem mâh 'attem no`âtsiym venâshiybhdâbhâr 'eth-hâ`âm hazzeh 'asher dibberu 'êlay lê'mor hâqêl min-hâ`ol'asher-nâthan 'âbhiykha `âlêynu
-
10
|1 Reis 12:10|
vaydhabberu 'êlâyv haylâdhiym 'ashergâdhlu 'itto lê'mor koh-tho'mar lâ`âm hazzeh 'asher dibberu 'êleykhalê'mor 'âbhiykha hikhbiydh 'eth-`ullênu ve'attâh hâqêl mê`âlêynu kohtedhabbêr 'alêyhem qâthânniy `âbhâh mimmothnêy 'âbhiy
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva