-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
31
|Marcos 12:31|
tsb=kai deutera tsb=omoia autê agapêseis ton plêsion sou ôs seauton meizôn toutôn allê entolê ouk estin
-
32
|Marcos 12:32|
kai eipen autô o grammateus kalôs didaskale ep alêtheias eipas oti eis estin ts=theos kai ouk estin allos plên autou
-
33
|Marcos 12:33|
kai to agapan auton ex olês tês kardias kai ex olês tês suneseôs kai ex olês tês tsb=psuchês tsb=kai tsb=ex tsb=olês tsb=tês ischuos kai to agapan ton plêsion ôs eauton a=perissoteron tsb=pleion estin pantôn tôn olokautômatôn kai ts=tôn thusiôn
-
34
|Marcos 12:34|
kai o iêsous idôn a=[auton] tsb=auton oti nounechôs apekrithê eipen autô ou makran ei apo tês basileias tou theou kai oudeis ouketi etolma auton eperôtêsai
-
35
|Marcos 12:35|
kai apokritheis o iêsous elegen didaskôn en tô ierô pôs legousin oi grammateis oti o christos uios a=dauid estin b=dauid ts=dabid
-
36
|Marcos 12:36|
autos tsb=gar ab=dauid ts=dabid eipen en ats=tô pneumati ats=tô agiô b=legei ats=eipen tsb=o kurios tô kuriô mou kathou ek dexiôn mou eôs an thô tous echthrous sou a=upokatô tsb=upopodion tôn podôn sou
-
37
|Marcos 12:37|
autos tsb=oun ab=dauid ts=dabid legei auton kurion kai pothen tsb=uios autou estin a=uios kai a=[o] tsb=o polus ochlos êkouen autou êdeôs
-
38
|Marcos 12:38|
kai tsb=elegen tsb=autois en tê didachê autou a=elegen blepete apo tôn grammateôn tôn thelontôn en stolais peripatein kai aspasmous en tais agorais
-
39
|Marcos 12:39|
kai prôtokathedrias en tais sunagôgais kai prôtoklisias en tois deipnois
-
40
|Marcos 12:40|
oi katesthiontes tas oikias tôn chêrôn kai prophasei makra proseuchomenoi outoi a=lêmpsontai tsb=lêpsontai perissoteron krima
-
-
Sugestões

Clique para ler João 12-13
01 de novembro LAB 671
“JESUS CHOROU”?
João 10-11
Muitas vezes já vi cristãos escaparem pela culatra de João 11:35, ao serem intimados a declamar um versículo bíblico. Por não saberem nada melhor, maior ou mais especial, no susto, dizem: “Jesus chorou”. E se alguém reclamar, ainda poderão dizer: “Mas é um verso bíblico!”. E num contexto assim vemos o questionamento paradoxal que confronta a simplicidade com a seriedade deste versículo.
Seriedade? Sim! Veja a pergunta que surge na cabeça de muitos, ao lerem-no: “Por quem Jesus chorou? Por Lázaro ou por si mesmo?”. O verso 33 trinta e três começa a explicar, e os comentários bíblicos “SDABC” e “O Desejado de Todas as Nações” pegando esta ponta de corda, nos elucidam mais sobre o assunto. E, teologicamente, a conclusão é que “em Sua humanidade, Jesus foi comovido pela dor humana e chorou com os aflitos”. Mas, por trás desta afirmação, há muito significado.
Foi uma cena dolorosa. Lázaro fora muito amado, e suas irmãs choravam por ele, com o coração despedaçado. Os amigos uniam-se ao coro, chorando juntos. Em face dessa aflição humana, dentre muitos amigos consternados pranteando o morto, “Jesus chorou”. Se bem que fosse o Filho de Deus, revestira-Se, no entanto, da natureza humana e comoveu-Se com sua dor.
Seu coração está sempre pronto a compadecer-se perante o sofrimento. Chora com os que choram, e alegra-se com os que alegram-se. Não foi, porém, simplesmente pela simpatia humana para com Maria e Marta, que Jesus chorou. Havia, em Suas lágrimas, uma dor tão acima da simples mágoa humana, como o Céu se acha acima da terra. Cristo não chorou por Lázaro, pois estava para chamá-lo do sepulcro. Chorou por aqueles muitos que ora pranteavam a Lázaro mas, em breve, tramariam a morte dAquele que era a ressurreição e a vida.
O juízo que estava para cair sobre Jerusalém estava delineado perante a visão futurística de Jesus. Ele contemplou Jerusalém cercada pelas legiões romanas. Viu que muitos dos que agora choravam por Lázaro morreriam no cerco da cidade e não haveria esperança em sua morte.
Não foi somente pela cena que se desenrolava a Seus olhos, que Cristo chorou. Pesava sobre Ele a “dor dos séculos” Lançando o olhar através dos séculos por vir, viu o sofrimento, a dor, as lágrimas e a morte que caberia em sorte aos homens. Seu coração pungiu-se por sentir pena da família humana de todos os tempos e em todas as terras. Pesavam-lhe, fortemente, sobre a alma, as misérias da raça pecadora
Foi assim, que a fonte das lágrimas se lhe rompeu. Jesus em um anelo tão profundo em aliviar todas as dores dos humanos, ao ponto de chorar.
Valdeci Júnior
Fátima Silva