-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
31
|Marcos 12:31|
tsb=kai deutera tsb=omoia autê agapêseis ton plêsion sou ôs seauton meizôn toutôn allê entolê ouk estin
-
32
|Marcos 12:32|
kai eipen autô o grammateus kalôs didaskale ep alêtheias eipas oti eis estin ts=theos kai ouk estin allos plên autou
-
33
|Marcos 12:33|
kai to agapan auton ex olês tês kardias kai ex olês tês suneseôs kai ex olês tês tsb=psuchês tsb=kai tsb=ex tsb=olês tsb=tês ischuos kai to agapan ton plêsion ôs eauton a=perissoteron tsb=pleion estin pantôn tôn olokautômatôn kai ts=tôn thusiôn
-
34
|Marcos 12:34|
kai o iêsous idôn a=[auton] tsb=auton oti nounechôs apekrithê eipen autô ou makran ei apo tês basileias tou theou kai oudeis ouketi etolma auton eperôtêsai
-
35
|Marcos 12:35|
kai apokritheis o iêsous elegen didaskôn en tô ierô pôs legousin oi grammateis oti o christos uios a=dauid estin b=dauid ts=dabid
-
36
|Marcos 12:36|
autos tsb=gar ab=dauid ts=dabid eipen en ats=tô pneumati ats=tô agiô b=legei ats=eipen tsb=o kurios tô kuriô mou kathou ek dexiôn mou eôs an thô tous echthrous sou a=upokatô tsb=upopodion tôn podôn sou
-
37
|Marcos 12:37|
autos tsb=oun ab=dauid ts=dabid legei auton kurion kai pothen tsb=uios autou estin a=uios kai a=[o] tsb=o polus ochlos êkouen autou êdeôs
-
38
|Marcos 12:38|
kai tsb=elegen tsb=autois en tê didachê autou a=elegen blepete apo tôn grammateôn tôn thelontôn en stolais peripatein kai aspasmous en tais agorais
-
39
|Marcos 12:39|
kai prôtokathedrias en tais sunagôgais kai prôtoklisias en tois deipnois
-
40
|Marcos 12:40|
oi katesthiontes tas oikias tôn chêrôn kai prophasei makra proseuchomenoi outoi a=lêmpsontai tsb=lêpsontai perissoteron krima
-
-
Sugestões

Clique para ler 1 Crônicas 21-24
07 de maio LAB 493
DEPENDE DA SUBMISSÃO
1Crônicas 21-24
Dependendo da situação, Deus pode usar alguém ou não. Na leitura de hoje, vemos alguém bloqueando a possibilidade que Deus teria de usá-lo, pelo menos naquele momento. Refiro-me a Davi que, ao invés de fazer o que Deus queria, resolveu fazer exatamente o contrário. E o resultado disso foi drástico.
Quando saí no mundo para me colocar à disposição do serviço da igreja, do trabalho de Deus, sempre tive um princípio de vida, algo particular meu: ir aonde Deus mandar. Com isso, já rodei muito e aceitei fazer muita coisa que Deus me pediu. Mas, ao longo do ministério, tenho aprendido que “ir aonde Deus mandar”, também implica o “não ir”. Às vezes, nos “metemos” aonde Deus não manda, fazer o que Deus não pede, achando que é bonito. Já dei algumas cabeçadas com isso, sabia? Precisamos estar muito sintonizados com Deus e em comunhão. Devemos pedir para que Ele fale ao nosso coração, nos fazendo entender o que Ele quer façamos e o que não quer que façamos. Mesmo se for algo bom, nobre e excelente aos nossos olhos, se não for da vontade de Deus, não compensa.
Porém, quando acertamos com Deus nos propósitos de fazer ou não as coisas, é uma bênção. Leia 1Crônicas 22 em diante. Você encontrará muitas pessoas trabalhando para Deus, muitos obreiros, muitas pessoas boas. No meio dessas pessoas, há os levitas. Você sabe quem eram eles?
Descendentes de Levi, filho de Jacó, os levitas se originaram através de três descendentes: Gerson, Coate e Merari. Esses três indivíduos fundaram três famílias tribais. Da descendência de Coate, surgiram Moisés e Arão. E essa tribo ficou tão famosa porque foi escolhida por Deus para realizar um trabalho muito importante.
O serviço e os cuidados do tabernáculo e, mais tarde, também do templo, foram confiados aos levitas, devido à posição que eles tinham assumido com relação à apostasia dos israelitas no monte Sinai. Lembra de quando todas as tribos tinham se juntado para cair em pecado e idolatria, adorando o bezerro de ouro? Quando Moisés desceu do monte e fez um chamado para quem quisesse se colocar do lado certo, voluntariamente, os levitas rapidamente retornaram à lealdade que eles tinham a Deus, mostrando zelo pela Sua causa. Em consequência disso, o Senhor escolheu a tribo de Levi para que fossem seus funcionários especiais, realizando os deveres religiosos que, até naquela época, de acordo com o antigo costume patriarcal, era tarefa dos primogênitos.
Aprendemos que se pudermos ser usados por Deus ou não, como uma bênção para a humanidade, dependerá da nossa submissão a Ele. Então, esteja sintonizado, fazendo o que Deus quer!
Valdeci Júnior
Fátima Silva