-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
15
|João 12:15|
mê phobou a=thugatêr tsb=thugater siôn idou o basileus sou erchetai kathêmenos epi pôlon onou
-
16
|João 12:16|
tauta tsb=de ouk egnôsan a=autou oi mathêtai tsb=autou to prôton all ote edoxasthê b=[o] ts=o iêsous tote emnêsthêsan oti tauta ên ep autô gegrammena kai tauta epoiêsan autô
-
17
|João 12:17|
emarturei oun o ochlos o ôn met autou ote ton lazaron ephônêsen ek tou mnêmeiou kai êgeiren auton ek nekrôn
-
18
|João 12:18|
dia touto a=[kai] tsb=kai upêntêsen autô o ochlos oti a=êkousan tsb=êkousen touto auton pepoiêkenai to sêmeion
-
19
|João 12:19|
oi oun pharisaioi a=eipan tsb=eipon pros eautous theôreite oti ouk ôpheleite ouden ide o kosmos opisô autou apêlthen
-
20
|João 12:20|
êsan de tsb=tines ellênes a=tines ek tôn anabainontôn ina proskunêsôsin en tê eortê
-
21
|João 12:21|
outoi oun prosêlthon philippô tô apo bêthsaida tês galilaias kai êrôtôn auton legontes kurie thelomen ton iêsoun idein
-
22
|João 12:22|
erchetai a=o philippos kai legei tô andrea a=erchetai tsb=kai tsb=palin andreas kai philippos a=kai legousin tô iêsou
-
23
|João 12:23|
o de iêsous a=apokrinetai tsb=apekrinato autois legôn elêluthen ê ôra ina doxasthê o uios tou anthrôpou
-
24
|João 12:24|
amên amên legô umin ean mê o kokkos tou sitou pesôn eis tên gên apothanê autos monos menei ean de apothanê polun karpon pherei
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva