-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
2
|Marcos 14:2|
elegon a=gar tsb=de mê en tê eortê mêpote tsb=thorubos estai a=thorubos tou laou
-
3
|Marcos 14:3|
kai ontos autou en bêthania en tê oikia simônos tou leprou katakeimenou autou êlthen gunê echousa alabastron murou nardou pistikês polutelous tsb=kai suntripsasa a=tên tsb=to alabastron katecheen autou tsb=kata tês kephalês
-
4
|Marcos 14:4|
êsan de tines aganaktountes pros eautous tsb=kai tsb=legontes eis ti ê apôleia autê tou murou gegonen
-
5
|Marcos 14:5|
êdunato gar touto a=to a=muron prathênai epanô tsb=triakosiôn dênariôn a=triakosiôn kai dothênai tois ptôchois kai enebrimônto autê
-
6
|Marcos 14:6|
o de iêsous eipen aphete autên ti autê kopous parechete kalon ergon a=êrgasato tsb=eirgasato ab=en ts=eis ab=emoi ts=eme
-
7
|Marcos 14:7|
pantote gar tous ptôchous echete meth eautôn kai otan thelête dunasthe a=autois tsb=autous eu poiêsai eme de ou pantote echete
-
8
|Marcos 14:8|
o ab=eschen ts=eichen tsb=autê epoiêsen proelaben murisai tsb=mou to sôma a=mou eis ton entaphiasmon
-
9
|Marcos 14:9|
amên a=de b=[de] legô umin opou ab=ean ts=an kêruchthê to euaggelion tsb=touto eis olon ton kosmon kai o epoiêsen autê lalêthêsetai eis mnêmosunon autês
-
10
|Marcos 14:10|
kai tsb=o ioudas a=iskariôth o tsb=iskariôtês eis tôn dôdeka apêlthen pros tous archiereis ina tsb=paradô auton a=paradoi autois
-
11
|Marcos 14:11|
oi de akousantes echarêsan kai epêggeilanto autô argurion dounai kai ezêtei pôs tsb=eukairôs auton a=eukairôs a=paradoi tsb=paradô
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva