-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
42
|Marcos 14:42|
egeiresthe agômen idou o paradidous me êggiken
-
43
|Marcos 14:43|
kai a=euthus tsb=eutheôs eti autou lalountos paraginetai ioudas eis tsb=ôn tôn dôdeka kai met autou ochlos tsb=polus meta machairôn kai xulôn para tôn archiereôn kai tôn grammateôn kai tôn presbuterôn
-
44
|Marcos 14:44|
dedôkei de o paradidous auton sussêmon autois legôn on an philêsô autos estin kratêsate auton kai a=apagete tsb=apagagete asphalôs
-
45
|Marcos 14:45|
kai elthôn a=euthus tsb=eutheôs proselthôn autô legei b=autô tsb=rabbi rabbi kai katephilêsen auton
-
46
|Marcos 14:46|
oi de epebalon tsb=ep tsb=auton tas cheiras a=autô tsb=autôn kai ekratêsan auton
-
47
|Marcos 14:47|
eis de a=[tis] tsb=tis tôn parestêkotôn spasamenos tên machairan epaisen ton doulon tou archiereôs kai apheilen autou to a=ôtarion tsb=ôtion
-
48
|Marcos 14:48|
kai apokritheis o iêsous eipen autois ôs epi lêstên a=exêlthate tsb=exêlthete meta machairôn kai xulôn sullabein me
-
49
|Marcos 14:49|
kath êmeran êmên pros umas en tô ierô didaskôn kai ouk ekratêsate me all ina plêrôthôsin ai graphai
-
50
|Marcos 14:50|
kai aphentes auton tsb=pantes ephugon a=pantes
-
51
|Marcos 14:51|
kai tsb=eis tsb=tis neaniskos a=tis b=êkolouthêsen a=sunêkolouthei ts=êkolouthei autô peribeblêmenos sindona epi gumnou kai kratousin auton tsb=oi tsb=neaniskoi
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva