-
Leia por capÃtulosComentário sobre a Leitura BÃblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Lucas 1:1|
epeidêper polloi epecheirêsan anataxasthai diêgêsin peri tôn peplêrophorêmenôn en êmin pragmatôn
-
2
|Lucas 1:2|
kathôs paredosan êmin oi ap archês autoptai kai upêretai genomenoi tou logou
-
3
|Lucas 1:3|
a=edoxe tsb=edoxen kamoi parêkolouthêkoti anôthen pasin akribôs kathexês soi grapsai kratiste theophile
-
4
|Lucas 1:4|
ina epignôs peri ôn katêchêthês logôn tên asphaleian
-
5
|Lucas 1:5|
egeneto en tais êmerais êrôdou tsb=tou basileôs tês ioudaias iereus tis onomati zacharias ex ephêmerias abia kai tsb=ê gunê a=autô tsb=autou ek tôn thugaterôn aarôn kai to onoma autês elisabet
-
6
|Lucas 1:6|
êsan de dikaioi amphoteroi a=enantion tsb=enôpion tou theou poreuomenoi en pasais tais entolais kai dikaiômasin tou kuriou amemptoi
-
7
|Lucas 1:7|
kai ouk ên autois teknon kathoti a=ên ê elisabet tsb=ên steira kai amphoteroi probebêkotes en tais êmerais autôn êsan
-
8
|Lucas 1:8|
egeneto de en tô ierateuein auton en tê taxei tês ephêmerias autou enanti tou theou
-
9
|Lucas 1:9|
kata to ethos tês ierateias a=elache tsb=elachen tou thumiasai eiselthôn eis ton naon tou kuriou
-
10
|Lucas 1:10|
kai pan to plêthos ab=ên tou laou ts=ên proseuchomenon exô tê ôra tou thumiamatos
-
-
Sugestões

Clique para ler Jeremias 42-44
23 de agosto LAB 601
PERICULOSIDADE
Jeremias 42-44
O Jeremias foi parar no Egito. Ele não queria ir para lá, de jeito nenhum. Ele falara para o povo que eles não deveriam ir. E ele só foi para lá, por ter sido forçado pelas circunstâncias da teimosia do povo. Mas, fazer o quê!
Você já passou por isso? Por uma circunstância desagradável, pela qual você não gostaria de ter passado. A princÃpio você evita, mas depois, a situação foge do seu controle, e, por causa dos outros, você também acaba se lascando. Nestas horas, é difÃcil ficar de boca fechada.
Foi o que aconteceu com o Jeremias que foi parar em Dafne, na fronteira nordeste do Egito. Dafne não seria o ponto final da migração dos judeus que acompanhavam Joanã naquela fuga. Dali eles se espalhariam. Mas, o fato é que, durante a pausa em Dafne, Jeremias recebeu uma mensagem do Senhor. E deveria apresentá-la em forma dramatizada, como as do cinto de linho e do vaso quebrado, que já apresentara anteriormente.
A obstinação do povo era tanta que nada mais, nem a mensagem, as palavras ou as encenações de Jeremias, tinha efeito. Quão fácil era-lhes torcer os fatos e interpretá-los segundo seus preconceitos e preferência. Qual fácil é também que isso aconteça conosco hoje. É um perigo. Quando o povo de Deus chega a esse ponto, o que mais um profeta de Deus pode fazer?
Diante da inutilidade dos argumentos, Jeremias apela para o futuro: a história diria quem tinha razão. Que levassem sua maldade às últimas conseqüências. Veriam com seus próprios olhos, e em sua própria carne, a palavra de quem subsistiria, a sua, ou a do Senhor. Deus então declara que Seu nome não mais seria pronunciado em vão por um só judeu vivendo no Egito. Seriam todos consumidos pela espada e pela fome. Os que sobreviveriam e teriam ocasião de voltar à sua terra constituiriam um número diminuto.
Um sinal finalmente lhes é dado como prova de que a palavra do Senhor é que prevaleceria. Tinham se refugiado à sombra de Faraó-Hofra (Apries - 589 a 570 d.C). Pois bem, Hofra seria entregue na mão de seus inimigos, que o fariam perecer. E realmente, ele perdeu sua vida numa rebelião, sendo sucedido por Amasis.
Os teimosos judeus ficaram perdidos. O maior problema daquele povo foi confundir permissão divina com vontade divina. Uma coisa é o que Deus quer, outra coisa é o que Deus, até certo ponto, tolera. E cair na zona da tolerância é um perigo. Porque tudo fica passÃvel de ser confundido, e, na penumbra cinzenta, vem o pior: o sincretismo.
O melhor é procurar fazer a vontade de Deus.
Valdeci Júnior
Fátima Silva