-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Lucas 18:1|
elegen de tsb=kai parabolên autois pros to dein pantote proseuchesthai a=autous kai mê a=egkakein tsb=ekkakein
-
2
|Lucas 18:2|
legôn kritês tis ên en tini polei ton theon mê phoboumenos kai anthrôpon mê entrepomenos
-
3
|Lucas 18:3|
chêra de ên en tê polei ekeinê kai êrcheto pros auton legousa ekdikêson me apo tou antidikou mou
-
4
|Lucas 18:4|
kai ouk a=êthelen tsb=êthelêsen epi chronon meta de tauta eipen en eautô ei kai ton theon ou phoboumai a=oude tsb=kai anthrôpon tsb=ouk entrepomai
-
5
|Lucas 18:5|
dia ge to parechein moi kopon tên chêran tautên ekdikêsô autên ina mê eis telos erchomenê b=upopiazê ats=upôpiazê me
-
6
|Lucas 18:6|
eipen de o kurios akousate ti o kritês tês adikias legei
-
7
|Lucas 18:7|
o de theos ou mê ab=poiêsê ts=poiêsei tên ekdikêsin tôn eklektôn autou tôn boôntôn a=autô tsb=pros tsb=auton êmeras kai nuktos kai a=makrothumei tsb=makrothumôn ep autois
-
8
|Lucas 18:8|
legô umin oti poiêsei tên ekdikêsin autôn en tachei plên o uios tou anthrôpou elthôn ara eurêsei tên pistin epi tês gês
-
9
|Lucas 18:9|
eipen de ats=kai pros tinas tous pepoithotas eph eautois oti eisin dikaioi kai exouthenountas tous loipous tên parabolên tautên
-
10
|Lucas 18:10|
anthrôpoi duo anebêsan eis to ieron proseuxasthai o eis pharisaios kai o eteros telônês
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva