-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Lucas 20:1|
kai egeneto en mia tôn êmerôn tsb=ekeinôn didaskontos autou ton laon en tô ierô kai euaggelizomenou epestêsan oi b=iereis ats=archiereis kai oi grammateis sun tois presbuterois
-
2
|Lucas 20:2|
kai a=eipan a=legontes tsb=eipon pros auton a=eipon tsb=legontes tsb=eipe êmin en poia exousia tauta poieis ê tis estin o dous soi tên exousian tautên
-
3
|Lucas 20:3|
apokritheis de eipen pros autous erôtêsô umas kagô tsb=ena logon kai eipate moi
-
4
|Lucas 20:4|
to baptisma iôannou ex ouranou ên ê ex anthrôpôn
-
5
|Lucas 20:5|
oi de sunelogisanto pros eautous legontes oti ean eipômen ex ouranou erei ab=dia ab=ti ts=diati ts=oun ouk episteusate autô
-
6
|Lucas 20:6|
ean de eipômen ex anthrôpôn tsb=pas o laos a=apas katalithasei êmas pepeismenos gar estin iôannên prophêtên einai
-
7
|Lucas 20:7|
kai apekrithêsan mê eidenai pothen
-
8
|Lucas 20:8|
kai o iêsous eipen autois oude egô legô umin en poia exousia tauta poiô
-
9
|Lucas 20:9|
êrxato de pros ton laon legein tên parabolên tautên anthrôpos a=[tis] ts=tis ephuteusen ampelôna kai a=exedeto tsb=exedoto auton geôrgois kai apedêmêsen chronous ikanous
-
10
|Lucas 20:10|
kai tsb=en kairô apesteilen pros tous geôrgous doulon ina apo tou karpou tou ampelônos a=dôsousin tsb=dôsin autô oi de geôrgoi tsb=deirantes tsb=auton exapesteilan a=auton a=deirantes kenon
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva