-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Lucas 7:1|
a=epeidê tsb=epei tsb=de eplêrôsen panta ta rêmata autou eis tas akoas tou laou eisêlthen eis a=kapharnaoum tsb=kapernaoum
-
2
|Lucas 7:2|
ekatontarchou de tinos doulos kakôs echôn b=emellen ats=êmellen teleutan os ên autô entimos
-
3
|Lucas 7:3|
akousas de peri tou iêsou apesteilen pros auton presbuterous tôn ioudaiôn erôtôn auton opôs elthôn diasôsê ton doulon autou
-
4
|Lucas 7:4|
oi de paragenomenoi pros ton iêsoun parekaloun auton spoudaiôs legontes oti axios estin ô a=parexê tsb=parexei touto
-
5
|Lucas 7:5|
agapa gar to ethnos êmôn kai tên sunagôgên autos ôkodomêsen êmin
-
6
|Lucas 7:6|
o de iêsous eporeueto sun autois êdê de autou ou makran apechontos apo tês oikias epempsen tsb=pros tsb=auton tsb=o tsb=ekatontarchos philous a=o a=ekatontarchês legôn autô kurie mê skullou ou gar tsb=eimi ikanos a=eimi ina upo tên stegên mou eiselthês
-
7
|Lucas 7:7|
dio oude emauton êxiôsa pros se elthein b=all ats=alla eipe logô kai a=iathêtô tsb=iathêsetai o pais mou
-
8
|Lucas 7:8|
kai gar egô anthrôpos eimi upo exousian tassomenos echôn up emauton stratiôtas kai legô toutô poreuthêti kai poreuetai kai allô erchou kai erchetai kai tô doulô mou poiêson touto kai poiei
-
9
|Lucas 7:9|
akousas de tauta o iêsous ethaumasen auton kai strapheis tô akolouthounti autô ochlô eipen legô umin b=oute ats=oude en tô israêl tosautên pistin euron
-
10
|Lucas 7:10|
kai upostrepsantes tsb=oi tsb=pemphthentes eis ton oikon a=oi a=pemphthentes euron ton tsb=asthenounta doulon ugiainonta
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva