-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
11
|Lucas 20:11|
kai prosetheto tsb=pempsai eteron a=pempsai doulon oi de kakeinon deirantes kai atimasantes exapesteilan kenon
-
12
|Lucas 20:12|
kai prosetheto tsb=pempsai triton a=pempsai oi de kai touton traumatisantes exebalon
-
13
|Lucas 20:13|
eipen de o kurios tou ampelônos ti poiêsô pempsô ton uion mou ton agapêton isôs touton tsb=idontes entrapêsontai
-
14
|Lucas 20:14|
idontes de auton oi geôrgoi dielogizonto pros a=allêlous tsb=eautous legontes outos estin o klêronomos tsb=deute apokteinômen auton ina êmôn genêtai ê klêronomia
-
15
|Lucas 20:15|
kai ekbalontes auton exô tou ampelônos apekteinan ti oun poiêsei autois o kurios tou ampelônos
-
16
|Lucas 20:16|
eleusetai kai apolesei tous geôrgous toutous kai dôsei ton ampelôna allois akousantes de a=eipan tsb=eipon mê genoito
-
17
|Lucas 20:17|
o de emblepsas autois eipen ti oun estin to gegrammenon touto lithon on apedokimasan oi oikodomountes outos egenêthê eis kephalên gônias
-
18
|Lucas 20:18|
pas o pesôn ep ekeinon ton lithon sunthlasthêsetai eph on d an pesê likmêsei auton
-
19
|Lucas 20:19|
kai ezêtêsan oi a=grammateis tsb=archiereis kai oi a=archiereis tsb=grammateis epibalein ep auton tas cheiras en autê tê ôra kai ephobêthêsan ats=ton ats=laon egnôsan gar oti pros autous a=eipen tên parabolên tautên tsb=eipen
-
20
|Lucas 20:20|
kai paratêrêsantes apesteilan egkathetous upokrinomenous eautous dikaious einai ina epilabôntai autou logou a=ôste tsb=eis tsb=to paradounai auton tê archê kai tê exousia tou êgemonos
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva