-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
26
|Marcos 2:26|
pôs eisêlthen eis ton oikon tou theou epi abiathar ts=tou archiereôs kai tous artous tês protheseôs ephagen ous ouk exestin phagein ei mê a=tous tsb=tois a=iereis tsb=iereusin kai edôken kai tois sun autô ousin
-
27
|Marcos 2:27|
kai elegen autois to sabbaton dia ton anthrôpon egeneto a=kai ouch o anthrôpos dia to sabbaton
-
28
|Marcos 2:28|
ôste kurios estin o uios tou anthrôpou kai tou sabbatou
-
1
|Marcos 3:1|
kai eisêlthen palin eis tên sunagôgên kai ên ekei anthrôpos exêrammenên echôn tên cheira
-
2
|Marcos 3:2|
kai paretêroun auton ei tois sabbasin therapeusei auton ina katêgorêsôsin autou
-
3
|Marcos 3:3|
kai legei tô anthrôpô tô tsb=exêrammenên tsb=echonti tên a=xêran cheira a=echonti a=egeire tsb=egeirai eis to meson
-
4
|Marcos 3:4|
kai legei autois exestin tois sabbasin a=agathon a=poiêsai tsb=agathopoiêsai ê kakopoiêsai psuchên sôsai ê apokteinai oi de esiôpôn
-
5
|Marcos 3:5|
kai periblepsamenos autous met orgês sullupoumenos epi tê pôrôsei tês kardias autôn legei tô anthrôpô ekteinon tên cheira tsb=sou kai exeteinen kai a=apekatestathê tsb=apokatestathê ê cheir autou tsb=ugiês tsb=ôs tsb=ê tsb=allê
-
6
|Marcos 3:6|
kai exelthontes oi pharisaioi a=euthus tsb=eutheôs meta tôn êrôdianôn sumboulion a=edidoun tsb=epoioun kat autou opôs auton apolesôsin
-
7
|Marcos 3:7|
kai o iêsous tsb=anechôrêsen meta tôn mathêtôn autou a=anechôrêsen pros tên thalassan kai polu plêthos apo tês galilaias a=[êkolouthêsen] tsb=êkolouthêsan tsb=autô kai apo tês ioudaias
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva