-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
21
|Lucas 8:21|
o de apokritheis eipen pros autous mêtêr mou kai adelphoi mou outoi eisin oi ton logon tou theou akouontes kai poiountes tsb=auton
-
22
|Lucas 8:22|
tsb=kai egeneto a=de en mia tôn êmerôn kai autos enebê eis ploion kai oi mathêtai autou kai eipen pros autous dielthômen eis to peran tês limnês kai anêchthêsan
-
23
|Lucas 8:23|
pleontôn de autôn aphupnôsen kai katebê lailaps anemou eis tên limnên kai suneplêrounto kai ekinduneuon
-
24
|Lucas 8:24|
proselthontes de diêgeiran auton legontes epistata epistata apollumetha o de a=diegertheis tsb=egertheis epetimêsen tô anemô kai tô kludôni tou udatos kai epausanto kai egeneto galênê
-
25
|Lucas 8:25|
eipen de autois pou tsb=estin ê pistis umôn phobêthentes de ethaumasan legontes pros allêlous tis ara outos estin oti kai tois anemois epitassei kai tô udati kai upakouousin autô
-
26
|Lucas 8:26|
kai katepleusan eis tên chôran tôn a=gerasênôn tsb=gadarênôn êtis estin a=antipera tsb=antiperan tês galilaias
-
27
|Lucas 8:27|
exelthonti de autô epi tên gên upêntêsen tsb=autô anêr tis ek tês poleôs a=echôn tsb=os tsb=eichen daimonia tsb=ek tsb=chronôn tsb=ikanôn kai a=chronô a=ikanô tsb=imation ouk a=enedusato a=imation tsb=enedidusketo kai en oikia ouk emenen all en tois mnêma
-
28
|Lucas 8:28|
idôn de ton iêsoun tsb=kai anakraxas prosepesen autô kai phônê megalê eipen ti emoi kai soi iêsou uie tou theou tou upsistou deomai sou mê me basanisês
-
29
|Lucas 8:29|
abs=parêggeilen t=parêggellen gar tô pneumati tô akathartô exelthein apo tou anthrôpou pollois gar chronois sunêrpakei auton kai a=edesmeueto tsb=edesmeito alusesin kai pedais phulassomenos kai diarrêssôn ta desma êlauneto upo tou a=daimoniou tsb=daimonos
-
30
|Lucas 8:30|
epêrôtêsen de auton o iêsous tsb=legôn ti soi tsb=estin onoma a=estin o de eipen a=legiôn tsb=legeôn oti a=eisêlthen daimonia polla tsb=eisêlthen eis auton
-
-
Sugestões

Clique para ler Oséias 1-4
16 de setembro LAB 260
OSÉIAS
Oséias 01-04
Neste dia, iniciaremos a leitura do livro de Oséias, cuja palavra significa “salvação”. E quero compartilhar algumas curiosidades sobre quem foi Oséias e sobre seu livro.
Oséias era filho de Beeri, um israelita, e seu ministério durou uns sessenta anos. Ele viveu na mesma época que Isaías e Miquéias. A mensagem dele, de primeira mão, era específica para o reino de Israel, o reino do Norte. Ele realmente era muito apto para a tarefa que tinha para realizar porque, como ele natural daquela região, conhecia muito bem as más condições que eram existentes em Israel naquela época. Isso deu um peso especial para sua mensagem.
Esse profeta teve um chamado muito estranho. Foi chamado para se casar com uma mulher que tinha tendências para ter uma vida sexual desregrada, promíscua. Ela não conseguiu se manter fiel ao casamento. Essa luta de Oseías para manter o lar, ajudando a esposa a ser uma mulher fiel, foi uma ilustração que Deus usou para dar uma mensagem espiritual para o povo de quem Oseías era profeta. A mensagem era: a apostasia equivale ao adultério, espiritualmente falando.
Em Oséias 2:23, percebemos que Deus é o esposo, numa comparação com Isaías 54:5. Encontramos a “esposa” em Oséias 2:2 que é, na realidade, o povo de Deus. Esse relacionamento de Deus com Israel era semelhante a um casamento. A apostasia de Israel veio simbolizada pela experiência do profeta em seu matrimônio, nos capítulos 1, 2 e 3, quando a esposa o traiu.
Depois disso, a partir do capítulo 4, entramos uma série de discursos proféticos que vão até o capítulo 13. E o capítulo 14 é, na realidade, uma chamada formal ao arrependimento, que contém promessas de bênçãos futuras.
Ao longo do livro de Oséias, você vai se deparar com várias figuras diferentes, que Deus usou para ilustrar a deplorável condição de Israel. Por exemplo, no capítulo 7:8, diz que Israel misturava-se com as nações, deixando de ser a nação separada e santa. É curioso que nesse mesmo versículo, fala que Israel é um “bolo”, que enquanto estava assando, não foi virado, de maneira que um lado ficou cru, e o outro, sapecado. Em outras palavras, a farinha mal assada só expressa a tibieza de coração daquele povo e de qualquer pessoa que se apostate de Deus.
Deus olha para a sua amizade com Ele como a coisa mais linda deste mundo, como se fosse uma noiva diante do altar, toda vestida de branco. A quebra dessa fidelidade seria como se aquela noiva saísse correndo do altar e se lambuzasse nas imundícias dos piores prostíbulos.
Viva o plano bonito que Deus tem para você!
Valdeci Júnior
Fátima Silva