-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Apocalipse 5:1|
kai eidon epi tên dexian tou kathêmenou epi tou thronou biblion gegrammenon esôthen kai b=exôthen ats=opisthen katesphragismenon sphragisin epta
-
2
|Apocalipse 5:2|
kai eidon aggelon ischuron kêrussonta ab=en phônê megalê tis ts=estin axios b=estin anoixai to biblion kai lusai tas sphragidas autou
-
3
|Apocalipse 5:3|
kai oudeis ab=edunato ts=êdunato en tô ouranô b=[anô] b=oute ats=oude epi tês gês b=oute ats=oude upokatô tês gês anoixai to biblion ab=oute ts=oude blepein auto
-
4
|Apocalipse 5:4|
kai tsb=egô eklaion ab=polu ts=polla oti oudeis axios eurethê anoixai ts=kai ts=anagnônai to biblion oute blepein auto
-
5
|Apocalipse 5:5|
kai eis ek tôn presbuterôn legei moi mê klaie idou enikêsen o leôn o ts=ôn ek tês phulês iouda ê riza a=dauid b=dad ts=dabid anoixai to biblion kai ts=lusai tas epta sphragidas autou
-
6
|Apocalipse 5:6|
kai eidon ts=kai ts=idou en mesô tou thronou kai tôn tessarôn zôôn kai en mesô tôn presbuterôn arnion estêkos ôs esphagmenon a=echôn tsb=echon kerata epta kai ophthalmous epta b=a ats=oi b=eisi ats=eisin ta a=[epta] tsb=epta ab=pneumata tou theou b=aposte
-
7
|Apocalipse 5:7|
kai b=êlthe ats=êlthen kai eilêphen ts=to ts=biblion ek tês dexias tou kathêmenou epi tou thronou
-
8
|Apocalipse 5:8|
kai ote b=elabe ats=elaben to biblion ta tessara zôa kai oi a=eikosi b=kd a=tessares ts=eikositessares presbuteroi a=epesan tsb=epeson enôpion tou arniou echontes ekastos ab=kitharan ts=kitharas kai phialas chrusas gemousas thumiamatôn ai eisin b=[ai] ats
-
9
|Apocalipse 5:9|
kai adousin ôdên kainên legontes axios ei labein to biblion kai anoixai tas sphragidas autou oti esphagês kai êgorasas tô theô tsb=êmas en tô aimati sou ek pasês phulês kai glôssês kai laou kai ethnous
-
10
|Apocalipse 5:10|
kai epoiêsas ab=autous ts=êmas tô theô êmôn a=basileian tsb=basileis kai iereis kai ab=basileusousin ts=basileusomen epi tês gês
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva