-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
41
|Lucas 24:41|
eti de apistountôn autôn apo tês charas kai thaumazontôn eipen autois echete ti brôsimon enthade
-
42
|Lucas 24:42|
oi de epedôkan autô ichthuos optou meros tsb=kai tsb=apo tsb=melissiou tsb=kêriou
-
43
|Lucas 24:43|
kai labôn enôpion autôn ephagen
-
44
|Lucas 24:44|
eipen de a=pros a=autous tsb=autois outoi oi logoi a=mou ous elalêsa pros umas eti ôn sun umin oti dei plêrôthênai panta ta gegrammena en tô nomô a=môuseôs tsb=môseôs kai a=tois prophêtais kai psalmois peri emou
-
45
|Lucas 24:45|
tote diênoixen autôn ton noun tou sunienai tas graphas
-
46
|Lucas 24:46|
kai eipen autois oti outôs gegraptai tsb=kai tsb=outôs tsb=edei pathein ton christon kai anastênai ek nekrôn tê tritê êmera
-
47
|Lucas 24:47|
kai kêruchthênai epi tô onomati autou metanoian a=eis tsb=kai aphesin amartiôn eis panta ta ethnê a=arxamenoi tsb=arxamenon apo ierousalêm
-
48
|Lucas 24:48|
umeis tsb=de tsb=este martures toutôn
-
49
|Lucas 24:49|
kai a=[idou] tsb=idou egô apostellô tên epaggelian tou patros mou eph umas umeis de kathisate en tê polei tsb=ierousalêm eôs ou endusêsthe tsb=dunamin ex upsous a=dunamin
-
50
|Lucas 24:50|
exêgagen de autous a=[exô] tsb=exô eôs a=pros tsb=eis bêthanian kai eparas tas cheiras autou eulogêsen autous
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva