-
Leia por capítulosComentário sobre a Leitura Bíblica de Hoje
-
Hebrew (OT) and Greek (NT) - Transliterated -
-
1
|Mateus 28:1|
opse de sabbatôn tê epiphôskousê eis mian sabbatôn êlthen a=mariam tsb=maria ê magdalênê kai ê allê maria theôrêsai ton taphon
-
2
|Mateus 28:2|
kai idou seismos egeneto megas aggelos gar kuriou katabas ex ouranou a=kai proselthôn apekulisen ton lithon tsb=apo tsb=tês tsb=thuras kai ekathêto epanô autou
-
3
|Mateus 28:3|
ên de ê a=eidea tsb=idea autou ôs astrapê kai to enduma autou leukon a=ôs tsb=ôsei chiôn
-
4
|Mateus 28:4|
apo de tou phobou autou eseisthêsan oi têrountes kai a=egenêthêsan tsb=egenonto a=ôs tsb=ôsei nekroi
-
5
|Mateus 28:5|
apokritheis de o aggelos eipen tais gunaixin mê phobeisthe umeis oida gar oti iêsoun ton estaurômenon zêteite
-
6
|Mateus 28:6|
ouk estin ôde êgerthê gar kathôs eipen deute idete ton topon opou ekeito tsb=o tsb=kurios
-
7
|Mateus 28:7|
kai tachu poreutheisai eipate tois mathêtais autou oti êgerthê apo tôn nekrôn kai idou proagei umas eis tên galilaian ekei auton opsesthe idou eipon umin
-
8
|Mateus 28:8|
kai a=apelthousai tsb=exelthousai tachu apo tou mnêmeiou meta phobou kai charas megalês edramon apaggeilai tois mathêtais autou
-
9
|Mateus 28:9|
tsb=ôs tsb=de tsb=eporeuonto tsb=apaggeilai tsb=tois tsb=mathêtais tsb=autou kai idou ts=o iêsous a=upêntêsen tsb=apêntêsen autais legôn chairete ai de proselthousai ekratêsan autou tous podas kai prosekunêsan autô
-
10
|Mateus 28:10|
tote legei autais o iêsous mê phobeisthe upagete apaggeilate tois adelphois mou ina apelthôsin eis tên galilaian b=kai b=ekei ats=kakei me opsontai
-
-
Sugestões

Clique para ler 2 Crônicas 5-7
11 de maio LAB 497
OBVIAMENTE
2Crônicas 05-07
Se você ligar para mim, meu telefone irá tocar. Se passar um e-mail, chegará no meu computador. Se escrever uma carta, o correio irá me entregar. Você irá dizer: “Dãh!” Tão óbvio, não?
No entanto, esse é ponto: a obviedade. Esse é um problema que podemos ter: nos esquecemos justamente do mais básico, do óbvio. Como somos burros! Preocupamo-nos com tanta coisa sofisticada e nos esquecemos do essencial, que geralmente é o mais simples. Quer ver só? Relembrando sobre o que escrevi no primeiro parágrafo, lembra daquele versículo memorável, que muita gente sabe até de cor, que diz: “Se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se afastar dos seus maus caminhos, dos céus o ouvirei, perdoarei o seu pecado e curarei a sua terra?” Você sabe que essas palavras eram tão óbvias que, no contexto deles, elas chegavam a ser lugar-comum? Não entendo como Deus tem tanta paciência - se dar ao sacrifício de “redundar tantas redundâncias” para ver se numa dessas voltas, talvez consiga nos laçar para o Seu coração, Seu abraço.
O verso de 2Crônicas 7:14 era óbvio porque, se lermos desde o capítulo anterior, vemos que havia acontecido exatamente isso. Veja bem: 2Crônicas 6:12 em diante mostra uma longa oração de Salomão. Ele estava buscando a Deus. Aí, quando entra aí o capítulo sete, diz que “Assim que Salomão acabou de orar, desceu fogo do céu e consumiu o holocausto e os sacrifícios, e a glória do SENHOR encheu o templo”. O verso doze declara que “o SENHOR lhe apareceu de noite e disse: “Ouvi sua oração, e escolhi este lugar para mim, como um templo para sacrifícios”. Logo a seguir, quando estava mais que demonstrado que quando alguém ora a Deus de todo o coração, com todo o seu desempenho, a oração toca o coração de Deus, quando isso tinha acabado de acontecer com Salomão, Deus fala as palavras que destaquei acima: “se o meu povo, que se chama pelo meu nome, se humilhar e orar, buscar a minha face e se...”
Para que falar isso se Salomão havia acabado de chamar pelo nome de Deus? Ele não tinha acabado de se humilhar? Não tinha acabado de orar, de buscar a face do Senhor? Não tinha acabado de se converter dos seus maus caminhos? E Deus não tinha acabado de ouvir Salomão? O Senhor não tinha acabado de perdoar seus pecados? Ele não tinha acabado de abençoar a terra de Salomão? Então para que dizer que se alguém O buscasse, Ele atenderia? Para que redundar?
É porque, infelizmente e obviamente, nós esquecemos.
Valdeci Júnior
Fátima Silva